Ονειρεύτηκα...

Ονειρεύτηκα ότι περπατούσα στην άμμο μαζί με τον Θεό και ότι στην οθόνη της νύχτας, σαν έναν κινηματογραφικό έργο, είδα όλες τις μέρες της ζωής μου.

Καθώς κοίταζα στο παρελθόν μου, κάθε μέρα σ’ αυτή την οθόνη, εμφανίζονταν δύο ζευγάρια αποτυπώματα ποδιών.

Το ήξερα, το ένα ήταν δικό μου και το άλλο του Θεού.

Έτσι συνέχισα, έως ότου όλες οι μέρες που μου είχαν δοθεί τελείωσαν.

Μετά σταμάτησα και κοίταξα πίσω.

Σε ορισμένα μέρη υπήρχε μόνο ένα αποτύπωμα ποδιών.

Αυτά τα μέρη συνέπεσαν με τις πιο δύσκολες μέρες της ζωής μου,

αυτές που υπέφερα περισσότερο.

Στράφηκα και Τον ρώτησα:

Θεέ μου, μου είπες ότι θα παρέμενες κοντά μου κι εγώ αποφάσισα να μείνω μαζί σου.

Γιατί στις χειρότερες στιγμές με άφησες μόνο;

Και ο Θεός απάντησε:

Παιδί μου, σε Αγαπώ και σου είπα ότι θα μείνω μαζί σου σε ολόκληρο το ταξίδι.

Ποτέ δεν θα σε άφηνα μόνο, ούτε για μια στιγμή, ούτε σε άφησα.

Όταν εσύ είδες ένα ζευγάρι αποτυπώματα στην άμμο, είναι γιατί εκείνες τις μέρες,

Εγώ σε μετέφερα στα χέρια.

(Βραζιλιάνικη παράδοση) 

Πνευματική Ανάλυση του ‘’Πάτερ ημών’’

"Πάτερ ημών"

Με την έκφραση αυτή ο Ιησούς καθορίζει για πάντα ότι η σχέση ανάμεσα στο θεό και τον άνθρωπο είναι σχέση πάτερα προς παιδί.

Αυτό αποκλείει την δυνατότητα ο θεός να είναι ένας ανελέητος και σκληρός τύραννος.

τα όμοια γεννούν όμοια -αυτός είναι ο κοσμικός νόμος.

δεν είναι δυνατόν μια τριανταφυλλιά να παράγει κρίνους, ούτε μια αγελάδα να γεννήσει αλογάκι.

Το γέννημα είναι της ίδιας φύσης με τον γεννήτορα κι εφόσον ο θεός είναι πνεύμα θεϊκό, πρέπει το ίδιο να είναι και ο άνθρωπος, όσο κι αν τα φαινόμενα δείχνουν το αντίθετο.

Αυτή η διδασκαλία του Ιησού εξαφανίζει τη παλιά θεολογική σκέψη , με τον εκδικητικό της θεό, με τους εκλεκτούς της, με την αιώνια κόλαση και με όλα τα τρομερά στοιχεία της αρρωστημένης και τρομοκρατημένης ανθρώπινης φαντασίας.

Ο θεός είναι ο γεμάτος αγάπη πατέρας του άνθρωπου!

Το Πάτερ ημών, δηλαδή "Πατέρα μας" φανερώνει την αλήθεια για την αδελφοσύνη των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά ενός Πατέρα.

"Δεν υπάρχει Ιουδαίας ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό, γιατί όλοι εσείς είστε ένας άνθρωπος στον Ιησού χριστό" (Γαλάτες γ΄28)

Έτσι όλοι προσευχόμαστε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

"Ο εν τοις ουρανοίς"

Η φύση του θεού είναι να βρίσκεται στον ουρανό και η φύση του άνθρωπου να βρίσκεται στη γη, γιατί ο θεός είναι η "αιτία" και ο άνθρωπος η "εκδήλωση".

Στη θεολογική ορολογία ουρανός= παρουσία θεού, και γη = εκδήλωση.

άρα η λειτουργία του ανθρώπου έγκειται στο να εκδηλώνει τον θεό- την αιτία.

"Καθώς είπε ο θεός, θα κατοικήσω μέσα τους και θα περπατήσω μεταξύ τους."

( β Κορινθίους στ΄16)

Αγιασθήτω το όνομά σου"

Η ρίζα της λέξης Αγιασθήτω είναι "άγιος", συνεπώς ιερός, τέλειος, ολοκληρωμένος, πλήρης. Αν λοιπόν το αποτέλεσμα έχει την ίδια φύση με την αιτία που το προκάλεσε , διαπιστώνουμε πως ο άνθρωπος (αποτέλεσμα, εκδήλωση) πρέπει να είναι άγιος, πλήρης, τέλειος, όπως ο θεός (αιτία) που τον δημιούργησε.

"Ελθέτω η Βασιλεία σου"

Αυτό σημαίνει πως είναι καθήκον μας να πραγματώνουμε ολοένα και περισσότερο τις ιδέες του θεού σε αυτό το γήινο πεδίο.

Αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ.

Έχοντας ως υιοί του θεού, δημιουργική δύναμη όπως ο πατέρας, εμείς θα φέρουμε τη βασιλεία του θεού εδώ, εκδηλώνοντας την τελειότητά του.

"Γενηθήτω το θέλημά σου"

Αν ο υιός και ο πατέρας έχουν ένα θέλημα, τότε η ελεύθερη βούληση που δόθηκε στον άνθρωπο πρέπει να χρησιμοποιηθεί σωστά, χωρίς εγωισμούς και παράλογα σχέδια, μακριά από το σχέδιο του θεού.

Συνεπώς ευτυχισμένοι και πετυχημένοι μπορούμε να είμαστε μόνο όταν εκφράζουμε τη φύση και το θέλημα του θεού

"ως εν ουρανώ και επί της γης". 

Αυτή είναι η λειτουργία μας εδώ.

Ουρανός= παρουσία θεού, και γη = εκδήλωση.

"Τον άρτον ημών τον επιούσιον , δος ημίν σήμερον"

Ο άρτος που αντιπροσωπεύει την τροφή, την ένδυση, την κατοικία και όσα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζει μια ζωή ελευθερίας, ευτυχίας και αρμονίας, ας αναγνωριστεί πως προέρχεται από τον θεό σαν την μόνη πηγή.

Η προσωπική εργασία η οι εργοδότες στο γήινο πεδίο είναι απλώς κανάλια μέσω των οποίων ο θεός δίνει την αφθονία.

Όμως η εσωτερική και σπουδαιότερη έννοια του "άρτου" είναι η επίγνωση της παρουσίας του θεού.

Δηλαδή, δώσε μας καθημερινά την πνευματική τροφή και την επίγνωση της παρουσίας σου.

Κι όπως ο καθένας δεν μπορεί να αφομοιώσει τροφή για κάποιον άλλον, έτσι και την επίγνωση της παρουσίας του θεού δεν μπορεί να την κάνει κάποιος άλλος για μας, αλλά εμείς οι ίδιοι βαθειά στην καρδιά μας.

"Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών"

Η αμαρτία είναι μια αίσθηση απομάκρυνσης από το θεό. Οι ρίζες της βρίσκονται στον εγωισμό. Ο αληθινός εαυτός μας είναι ένα με το θεό, αδιαίρετος απ΄ Αυτόν, εκφράζει τις ιδέες του και μαρτυρά τη φύση του.

Η αμαρτία είναι η προσπάθεια απόρριψης αυτής της αλήθειας.

Εδώ ο Ιησούς μιλά για τη συγχώρεση ως άφεση!

Αρκεί να ζητήσεις από το θεό να αφήσει αυτό το "χρέος" να φύγει.

"Ως και ημείς αφίεμεν τις οφειλέτες ημών"

Ο Ιησούς δεν λέει "συγχώρησε τις αμαρτίες μου κι εγώ θα προσπαθήσω να συγχωρήσω τους άλλους".

Μας υποχρεώνει να δηλώσουμε ότι έχουμε ήδη συγχωρήσει και κάνει το δικό μας αίτημα για συγχώρεση να εξαρτάται από αυτό!

Αρκεί λοιπόν να αφήσουμε τα υποτιθέμενα λάθη των άλλων να φύγουν.

Η συγχώρηση των άλλων είναι ο προθάλαμος του ουρανού!

Πρέπει να βγάλεις από μέσα σου κάθε αίσθημα μνησικακίας και καταδίκης για τους άλλους αλλά και τάση αυτοκαταδίκης και τύψεων.

Λύτρωσε τους άλλους και αυτόματα λυτρώνεσαι και εσύ, διότι είσαι ένα με τα αδέλφια σου.

Ότι δίνεις λαμβάνεις!

Απελευθερώνοντας τους άλλους, απελευθερώνεσαι κι εσύ.

"Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν , αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού"

Θα έβαζε ποτέ ο θεός τα παιδιά του σε πειρασμό; Όχι!

Όσο περισσότερο προσεύχεσαι , τόσο πιο ευαίσθητος γίνεσαι και τόσο πιο ισχυρή γίνεται η προσευχή σου. Γίνεσαι όμως και πιο δεκτικός σε ισχυρότερες μορφές πειρασμού που αφορούν την προσωπική διάκριση και δόξα.

Υπάρχει το σφάλμα της πνευματικής περηφάνιας για κάποιους που κατάφεραν να περάσουν ισχυρές δοκιμασίες και έπεσαν στην παγίδα της αυτοπροβολής.

Ανυπόμονες αυτές οι ψυχές για γρήγορη ανάπτυξη, θέλησα να υποβληθούν σε σκληρότερες δοκιμασίες πιστεύοντας πως μπορούν να τις ξεπεράσουν αντέχοντας τον πόνο, λησμονώντας τη παραίνεση του Κυρίου "Δεν πρέπει να πειράξεις Κύριον τον θεό σου"

Ο Ιησούς λοιπόν με αυτή τη φράση μας δείχνει πως δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις ανώτερες των δυνάμεών μας.

"Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα εις τους αιώνας"

Εδώ ανακεφαλαιώνεται η βασική αλήθεια της πανταχού παρουσίας και παντοδυναμίας του θεού.

Όπως ο πιανίστας παίζει μουσική χρησιμοποιώντας τα δάχτυλά του, έτσι μπορεί να θεωρήσει κανείς τον άνθρωπο σαν "τα δάχτυλα του θεού".

Όταν σκέφτεσαι "ο θεός είναι η έμπνευσή μου", μπορείς να καταφέρεις τα δυσκολότερα πράγματα.

Η θαυμαστή επιτυχία που μας έρχεται όσο κατανοούμε την πραγματική σημασία της πανταχού παρουσίας του θεού, μεταμορφώνει κάθε φάση της ζωής μας, μετατρέποντας τη λύπη σε χαρά, τα γηρατειά σε νιότη, το σκοτάδι σε φως και ζωή.

Αυτή είναι η δόξα. 

 Έμμετ Φοξ (απόσπασμα Από το "Πνευματικό ημερολόγιο")

ΤΡΕΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΦΩΤΙΣΗ

Καθώς ξανακοιτάζω εκ των υστέρων ολόκληρη τη ζωή μου, μπορώ να δω από τη σημερινή οπτική γωνία ότι κάθε πλευρά της ήταν απαραίτητη και τέλεια. Όλα τα βήματα με οδήγησαν τελικά σε ένα ανώτερο επίπεδο, ακόμη και εκείνα που τα βίωνα ως εμπόδια ή οδυνηρές εμπειρίες. Όλοι οι επιτυχημένοι και αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι που γνώρισα, μου έχουν εκφράσει όχι απλώς τη βεβαιότητα τους αλλά τη γνώση τους ότι δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα. Οι άνθρωποι αυτοί βλέπουν ότι το σύμπαν και όλα όσα συμβαίνουν μέσα του έχουν πάντα κάποιο σκοπό, κι αυτό ισχύει ακόμη και για τα επιλεγόμενα τυχαία συμβάντα. Όλοι συμφωνούν ότι κάθε γεγονός της ζωής μας, μας οδηγεί σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όπως είχε πει ο Χένρι Μίλερ, «Ο σκοπός μας δεν είναι να βάλουμε τον κόσμο σε τάξη, αφού ο κόσμος είναι η ίδια η εκδήλωση της τάξης. Ο σκοπός μας είναι να εναρμονιστούμε με αυτή την τάξη». Άρχισε αυτή τη στιγμή να επανεξετάζεις όλη την εμπειρία της ζωής σου και να τη βλέπεις σαν μια όμορφη ταπετσαρία ή σαν ένα ταξίδι προς μια ευρύτερη συνειδητότητα. Ένας απλός τρόπος για να το κάνεις αυτό, είναι να δεις τη ζωή σου σαν ένα ταξίδι με τρεις ανοδικούς δρόμους.

1. ΦΩΤΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ.

Στον πρώτο δρόμο του ταξιδιού σου, μαθαίνεις μέσα από μια

διαδικασία που ονομάζω φώτιση μέσα από τον πόνο. Σε αυτή την περίοδο της ζωής

σου, που δεν έχει καμιά σχέση με τη χρονολογική ηλικία σου, ρωτάς, «Γιατί να

συμβεί σε μένα;» όταν γίνεται κάτι που είναι οδυνηρό ή δύσκολο. Αν, για

παράδειγμα, διαλυθεί μια σχέση σου, περνάς τις στιγμές σου υποφέροντας και

αναρωτιέσαι πως και γιατί σε βρήκε μια τέτοια καταστροφή. Μετά από λίγο, καθώς

συνέρχεσαι, είσαι πια σε θέση να κοιτάξεις το παρελθόν και να πεις, «Τώρα ξέρω

ότι έπρεπε να περάσω τη διάλυση αυτής της σχέσης», και βλέπεις, έχοντας το πλεονέκτημα

του πόνου και της εκ των υστέρων γνώσης, ότι το συμβάν εκείνο σου επέτρεψε να

προχωρήσεις σε μια άλλη εμπειρία μεγάλης αξίας. Κοιτάζοντας το παρελθόν,

αντιλαμβάνεσαι ότι έπρεπε να βιώσεις τον πόνο για να τον υπερβείς.

Αυτό είναι το πρότυπο ανάπτυξης για πολλούς ανθρώπους:

συμβαίνουν κάποια γεγονότα, το άτομο υποφέρει και μετά βλέπει το φως. Αυτά τα

γεγονότα μπορεί να αφορούν όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής: εθισμός σε

ναρκωτικά, αλκοόλ, χρεωκοπίες, αρρώστιες, πνευματικό κενό, απολύσεις, προβλήματα με την

εφορία ή οτιδήποτε άλλο. Εδώ έχουμε μια εμπειρία στην οποία το άτομο μαθαίνει με

την εκ των υστέρων γνώση, επαναλαμβάνοντας το οδυνηρό πρότυπο ξανά και ξανά.

Μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν αυτό τον κύκλο σε όλη τους τη ζωή. Δεν καταφέρνουν

ποτέ να ανέβουν ψηλότερα από τον πρώτο δρόμο και δε γνωρίζουν ποτέ το ανώτερο

επίπεδο της φώτισης. Αναλώνουν κυριολεκτικά τη ζωή τους υποφέροντας και όταν

πια έχει περάσει πολύς καιρός μπορεί να καταλάβουν, ή και να μην καταλάβουν,

ότι ένα γεγονός ήταν απαραίτητο, πως ήταν μια δοκιμασία για τη συγκεκριμένη

περίοδο της ζωής τους. Δεν κατανοούν ποτέ το μήνυμα ότι η ζωή τους «περνά από

εξετάσεις» και πως αν δε μάθουν από τα λάθη τους, είναι καταδικασμένοι να τα

επαναλαμβάνουν. Έτσι, μερικοί άνθρωποι περνούν τη ζωή τους ρωτώντας, «Θεέ μου,

γιατί να μου συμβεί εμένα αυτό;» Τα άτομα αυτής της κατηγορίας δεν μπορούν να

μπουν στο χώρο της πραγματικής μαγείας.

2. ΦΩΤΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
Αν συνειδητοποιήσεις ότι ο πρώτος δρόμος αποτελεί ένα πρότυπο

στη ζωή σου, τότε κατά πάσα πιθανότητα έχεις ξεπεράσει τον πόνο ως μέσο μάθησης

και έχεις περάσει στη φώτιση μέσα από το αποτέλεσμα. Σε αυτό το επίπεδο

μαθαίνεις να μη ρωτάς, «Γιατί να συμβεί αυτό σε μένα, θεέ μου;» και αναπτύσσεις

μια γνώση που λέει: «Δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα. Όλα όσα βιώνω είναι

απαραίτητα για να μπορέσω να προχωρήσω στο επόμενο βήμα». Έτσι, αντί να κάνεις

ερωτήσεις του τύπου, «Γιατί να συμβεί σε μένα;», αρχίζεις να ρωτάς, «Τι υπάρχει

σε αυτή την εμπειρία που να μπορώ να το χρησιμοποιήσω με ωφέλιμο τρόπο, έστω

και αν δεν καταλαβαίνω γιατί μου συμβαίνει αυτή τη στιγμή;»

Πρόκειται για μια αλλαγή τεράστιας σημασίας. Όταν ο νους σου

είναι εστιασμένος στο τι μπορείς να μάθεις από μια εμπειρία, δεν κάνεις σκέψεις

που θα σε οδηγήσουν στον πόνο, σκέψεις όπως «Γιατί να συμβεί σε μένα;» «Είναι

τρομερό!» και «Είμαι τόσο άτυχος». Αυτή η νοητική αλλαγή, σου επιτρέπει να

εξετάσεις το αποτέλεσμα ενός συμβάντος ή μιας εμπειρίας για να δεις τι μπορείς

να μάθεις απ' αυτήν. Αντί για μια νοοτροπία του τύπου «τι έπαθα ο καημένος»,

περνάς σε μια νοοτροπία μάθησης. Ρωτάς τον εαυτό σου, Πως μπορώ να δημιουργήσω

το αποτέλεσμα που θέλω με αυτή την αρρώστια από την οποία υποφέρω;» ή «Τι μπορώ

να μάθω για τον εαυτό μου και πόση δύναμη μπορώ να επιστρατεύσω για να

αντιμετωπίσω αποτελεσματικά αυτό το πρόβλημα;»

Πολλοί άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή σε αυτό το δεύτερο

δρόμο. Ο τρόπος ζωής τους έχει προχωρήσει πέρα από τον πόνο. Ρωτούν συνεχώς,

«Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα για μένα;» Αυτοί οι άνθρωποι είναι

προσανατολισμένοι προς τους στόχους τους και συγκεντρώνουν όλη τους την προσοχή

στην απόδοση και στις συγκεκριμένες φιλοδοξίες τους, για τις οποίες εργάζονται

ασταμάτητα. Βλέπουν τα εμπόδια σαν Ευκαιρίες. Το επίπεδο του αποτελέσματος

είναι πολύ ανώτερο από το επίπεδο του πόνου. Εστιάζει τη ζωή του ανθρώπου και

του δίνει συνεχώς κίνητρα για να επιδιώξει όλο και υψηλότερους στόχους.

Ουσιαστικά εξαλείφει τον πόνο που προέρχεται από την αυτολύπηση. Πολλοί

άνθρωποι, που ζουν τη ζωή τους στο επίπεδο του αποτελέσματος, πιστεύουν ότι δεν

υπάρχει ανώτερο επίπεδο. Είναι εστιασμένοι στο αποτέλεσμα και όταν το πετύχουν

επιδιώκουν ακόμη υψηλότερα επιτεύγματα. Εκείνο που λείπει όμως από τη ζωή τους

είναι η δυνατότητα να ζήσουν την πραγματική μαγεία και η ικανότητα να

δημιουργήσουν θαύματα στη ζωή τους. Για την ικανότητα αυτή, το άτομο πρέπει να

περάσει στον τρίτο δρόμο αυτού του συμβολικού ταξιδιού.

3. ΦΩΤΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΠΟ.

«Τίποτα δε βοηθά περισσότερο τον άνθρωπο να ξεπεράσει ή να αντέξει

τα προβλήματα, από τη συνειδητοποίηση ότι έχει να επιτελέσει ένα έργο στη ζωή

του». Τα λόγια αυτά τα έγραψε ο Βίκτορ Φρανκλ όταν ζούσε μέσα στην τρέλα και την

κτηνωδία του ναζιστικού στρατοπέδου συγκεντρώσεως στο Άουσβιτς, κατά το Δεύτερο

Παγκόσμιο Πόλεμο. Το να μάθεις ότι έχεις μια ηρωική αποστολή στη ζωή σου και να

εναρμονιστείς με αυτή την αποστολή, είναι ο τρίτος δρόμος που σε παροτρύνω να

ακολουθήσεις, καθώς αρχίζεις να φέρνεις την πραγματική μαγεία στη ζωή σου. Ονομάζω

αυτό το δρόμο φώτιση μέσα από το σκοπό.

Τα πάντα στο σύμπαν έχουν ένα σκοπό. Πραγματικά, η αόρατη

νοημοσύνη που εκδηλώνει τους σκοπούς της μέσα από όλα τα όντα, υπάρχει και μέσα

σου. Για να βιώσεις την πραγματική μαγεία πρέπει να κάνεις μια δραματική αλλαγή

και από το επίπεδο του αποτελέσματος να περάσεις στο επίπεδο του σκοπού. Για να

το πετύχεις αυτό, πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις την παρουσία σου εδώ, από μια

νέα οπτική γωνία. Δοκίμασε για λίγο να σκέφτεσαι τον εαυτό σου με αυτό το νέο

τρόπο, για να δεις αν έχει νόημα για σένα και αν τον νιώθεις σωστό. Αν

αισθανθείς πως η μέθοδος αυτή είναι παράλογη και δε λειτουργεί για σένα, γύρνα

ξανά στο επίπεδο του αποτελέσματος ή της μάθησης μέσα από τον πόνο.

Dr. WAYNE DYER

Ανίκητος (Invictus)

Μέσα στη νύχτα που με σκεπάζει,

μαύρη σαν πίσσα όπως είναι,

ευχαριστώ όποιον Θεό υπάρχει για την ελεύθερη ψυχή μου.

Υπό το βάρος των περιστάσεων ποτέ δε λύγισα,

ούτε ούρλιαξα δυνατά.

Όταν το βάρος της τύχης έπεσε πάνω μου,

το κεφάλι μου μάτωσε,

αλλά δεν έσκυψε.

Πέρα απ' αυτόν τον τόπο της οργής και των δακρύων

βρίσκεται ο τρόμος της σκιάς.

Κι όμως, παρά τις απειλές όλων των χρόνων θα με βρει,

μα θα με βρει χωρίς να φοβάμαι.

Σημασία δεν έχει πόσο στενή είναι μια πύλη,

πόσο γεμάτη με τιμωρίες η περγαμηνή,

εγώ διαφεντεύω τη μοίρα μου:

αφέντης της ψυχής μου είμαι εγώ.

Γουίλιαμ Ερν. Χένλεϊ

Δημιουργώντας την δική μας πραγματικότητα...

Η πραγματικότητα στην πραγματικότητα είναι μόνο μέσα μας. Ζούμε μέσα μας. Ό,τι ξέρεις είναι μέσα σου, ό,τι βλέπεις είναι μέσα σου, όλοι οι άλλοι άνθρωποι και όλα τα πράγματα του κόσμου, και ο ίδιος ο κόσμος ολόκληρος είναι μέσα σου. Έξω σου, για σένα, δεν υπάρχει απολύτως τίποτε. Όλα τα βλέπεις με τα δικά σου μάτια, ταυτόχρονα τα επεξεργάζεσαι σύμφωνα με ό,τι ξέρεις (γι' αυτό και είναι τόσο σημαντικό το τι ξέρεις), και παίρνεις το αποτέλεσμα που είναι η αποκλειστικά δική σου αντίληψη.

Παντού εκεί έξω βλέπεις τον εαυτό σου. Τον εαυτό σου ανθρωπότητα, τον εαυτό σου κόσμο, τον εαυτό σου σύμπαν. Τον εαυτό σου αλήθεια, τον εαυτό σου ψέματα, τον εαυτό σου σωστά, τον εαυτό σου λάθος, τον εαυτό σου εικόνες μέσα σε εικόνες και γνώμες μέσα σε γνώμες, όλα δικά σου. Όταν βλέπεις κάτι κακό «εκεί έξω», αυτό το κακό απλώς είναι μέσα σου, γι' αυτό το βλέπεις, αλλιώς δεν θα το έβλεπες καθόλου. Δεν γνωρίζεις αληθινά τίποτε, μονάχα αναγνωρίζεις, αυτά που ήδη έχεις μέσα σου. Όλοι οι άνθρωποι που ξέρεις, για παράδειγμα, ζουν και υπάρχουν μόνο μέσα σου, διότι δεν είναι παρά μεταμφιέσεις του εαυτού σου, αντικατοπτρισμοί του δικού σου εαυτού, και κατά τα άλλα δεν υπάρχουν στ' αλήθεια για σένα. Δηλαδή, υπάρχουν, αλλά εσύ δεν ξέρεις σχεδόν τίποτε γι' αυτήν τους την ύπαρξη, παρά μόνο ένα καθρέφτισμά τους που είναι μέσα σου, απόλυτα ταυτισμένο και ερμηνευμένο από σένα όπως είσαι.

Όλα αυτά που έζησες φτιάχνουν τη ζωή για σένα, όλα αυτά που έμαθες φτιάχνουν τη γνώση για σένα, όλες σου οι εμπειρίες είναι μνήμες που συμμετέχουν στις επόμενες εμπειρίες. Καμία εικόνα δεν είναι καθαρή για σένα, όλες σε περιέχουν. Για σένα τα πάντα λειτουργούν σε σχέση με σένα. Κι ο κόσμος όλος είναι σχεδιασμένος από σένα για σένα, είναι απόλυτα φανταστικός. Η μεγαλύτερη δύναμή σου είναι η φαντασία σου. Τα πάντα τα έχεις φτιάξει για σένα με τη φαντασία σου -και με τις εμπειρίες σου (δηλαδή τις μνήμες σου, δηλαδή αυτά που φαντάζεσαι γι' αυτά που συνέβησαν).

Όλα αυτά είναι το πνεύμα μας, διότι είμαστε πνεύματα, και ανάλογα με το πώς είναι το πνεύμα σου έτσι είναι και ο κόσμος, έτσι είναι τα πάντα. Για να κάνεις κάποια ζητήματα πράξη, πρέπει να γίνει μια επέμβαση του πνεύματος πάνω στην «πραγματικότητα», και αυτή θα γίνει, αν γίνει, όπως ακριβώς είναι το πνεύμα. Κι έπειτα το πνεύμα θα την παρατηρήσει και θα την κάνει πάλι δική του, δηλαδή: η υλική επέμβασή σου θα ξαναγίνει πνευματική.

Αυτό κάνουμε συνεχώς: υλοποιούμε το πνεύμα, και έπειτα πνευματοποιούμε την ύλη, και πάλι από την αρχή, ώσπου όλα καταλήγουν πάλι στο πνεύμα. Αυτό που κάποτε φανταζόσουν, τώρα το έκανες πράξη, και μετά απλώς το θυμάσαι και το φαντάζεσαι πάλι, και θέλεις να το ξανακάνεις, κλπ. Και συνεχώς οι πράξεις των άλλων γίνονται πνεύμα μέσα στο πνεύμα μας, το ίδιο και οι δικές μας μέσα στους άλλους. Το πιο όμορφο από όλα, όμως, είναι εκείνο το καθαρό πνεύμα, που ταξιδεύει απευθείας από πνεύμα σε πνεύμα, και δεν παύει ποτέ να είναι πνεύμα, και ταξιδεύει στον χρόνο, αθάνατο και αιώνιο.

Το πραγματικό, προκύπτει από το πράγμα, που είναι το προϊόν της πράξης. Το πνευματικό, προκύπτει από το πνεύμα, που είναι το προϊόν της πνοής (της πνοής που μας ζωογονεί, που οξυγονώνει τον εγκέφαλο μας). Εν προκειμένω, της έμπνευσης (εν-πνεύση), της πνοής που φυσάει μέσα μας από αλλού (;). Το «φάντασμα» είναι το προϊόν της φαντασίας. Ζούμε ανάμεσα σε φαντάσματα. Το πνεύμα μας πράττει το πραγματικό ανάμεσα σε φαντάσματα, κι όλα στο τέλος γίνονται πνευματικά. Τον πραγματικό κόσμο τον παρακολουθεί το πνεύμα μας και τον αφομοιώνει, άρα ο πραγματικός κόσμος είναι κομμάτι του πνευματικού κόσμου. Τον πνευματικό κόσμο στον οποίο συμμετέχει το πνεύμα μας, τον επηρεάζει καθημερινά ο πραγματικός κόσμος με τρόπους ανεξιχνίαστους από εμάς, άρα ο πνευματικός κόσμος είναι κομμάτι του πραγματικού κόσμου. Το «μέσα» και το «έξω» συνδέονται, αλλά αυτή η σύνδεση είναι «μέσα».

Η φαντασία είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει το πνεύμα την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να τη δει αλλιώς. Λένε πώς ο κόσμος μας είναι μια φυλακή, στην οποία είμαστε φυλακισμένοι, (μεγάλος είναι ο πόθος μας να αποδράσουμε από την τυραννική καθημερινή πραγματικότητα του κόσμου). Ναι, είμαστε «πραγματικά» φυλακισμένοι, αλλά δεν είμαστε «πνευματικά» φυλακισμένοι. Κι αφού είμαστε πνεύματα, τότε δεν είμαστε στ' αλήθεια φυλακισμένοι, είμαστε ελεύθερα πνεύματα.

Η Ουτοπία υπάρχει μόνο μέσα στα όνειρα μας (το λέει η λέξη: ου-τοπία, ο ου τόπος, ο τόπος που δεν είναι τόπος, ο τόπος που δεν υπάρχει, ο τόπος που δεν είναι τοπικός), και η δύναμή της είναι ότι μπορεί να αλλάξει τον ίδιο μας τον εαυτό, όχι τον κόσμο, αλλά ίσως και τα πνεύματα που έρχονται σε επαφή με το δικό μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, διότι δεν τον γνωρίζουμε, και ο κόσμος δεν μας δίνει και καμία σημασία. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τα πνεύματα, που δημιουργούν τον κόσμο μέσα τους, και τότε, κατά κάποιο τρόπο, θα έχουμε αλλάξει τον κόσμο, όταν αυτά υλοποιήσουν το πνεύμα όπως το συνηθίζουν. Οι αλλαγές του κόσμου γίνονται μέσω του πνεύματος, όχι μέσω της πραγματικότητας. Αν θέλεις να γίνουν τα όνειρα σου πραγματικότητα, τότε προδίδεις τα όνειρα σου, τα ξεγελάς. Κράτα τα όνειρα σου, σαν όνειρα, μεγάλα και όμορφα, και άσε τα, ως όνειρα, να αλλάξουν τα πνεύματα των άλλων ανθρώπων γύρω σου. Αν θέλεις να βοηθήσεις τον κόσμο να εξελιχθεί, να γίνουν οι άνθρωποι καλύτεροι, τότε πρέπει να γίνεις εσύ καλύτερος, να βοηθήσεις τον εαυτό σου να εξελιχθεί, και τότε, ως δια μαγείας, ο κόσμος θα εξελιχθεί, οι άλλοι θα γίνουν καλύτεροι, απλά διότι όλα και όλοι είναι μέσα σου και θα έχεις γίνει εσύ καλύτερος και άρα θα το βλέπεις αυτό και γύρω σου. Αυτή είναι η Αλήθεια, γι' αυτό και είναι σημαντικό να το καταλάβουμε αυτό σε όλες του τις προεκτάσεις.

Γινόμαστε καλύτεροι για να αποκτήσουμε αληθινή όραση, αληθινά μάτια, όσο πιο αληθινά γίνεται. Κι όταν θα δεις τον κόσμο με τα αληθινά μάτια (σου), τότε θα δεις παντού τον μεγάλο μυστικό πόλεμο του πνεύματος, που δημιουργεί αναλόγως τον κόσμο, και τότε θα μπορέσεις να συμμετέχεις δυναμικά σε αυτόν τον πόλεμο, για να αλλάξουμε τον κόσμο, δηλαδή το μεγάλο πνεύμα, με τη βοήθεια του μεγάλου πνεύματος στο οποίο όλοι μας συμμετέχουμε και από το οποίο όλοι μας προερχόμαστε μαζί με τα πάντα, διότι, στην πιο υψηλή εικόνα -όπως όλα βρίσκονται μέσα στο πνεύμα μας- όλα βρίσκονται μέσα σε ένα μεγάλο πνεύμα, μαζί με όλα μας τα πνεύματα.

Πιστεύω ότι η ώρα της ανατροπής, αργά ή γρήγορα, έρχεται. Της ανατροπής του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Είναι μια προσωπική ανατροπή, μια πνευματική ανατροπή, αλλά ταυτόχρονα είναι μια πραγματική ανατροπή, μια παγκόσμια ανατροπή. Όλοι οι καλύτεροι άνθρωποι ανάμεσα στους ανθρώπους, εργάζονται αφοσιωμένα γι' αυτό, και δεν εργάζονται μόνοι τους αλλά και κάτι άλλο ανώτερο εργάζεται μαζί τους. Δεν θέλουμε να κάνουμε τη φαντασία πράξη, θέλουμε να κάνουμε την πράξη, φαντασία.

Kate Kos

Ο άνθρωπος τα 'βαλε με τον Δημιουργό, που δεν του έδωσε φτερά και έκανε δικά του. Θύμωσε που δεν του έδωσε δυνατά μάτια και τα μεγάλωσε μόνος του. Έφτιαξε κιάλια, για να βλέπει μακριά, κανείς όμως δεν έφτιαξε κιάλια, για να βλέπει μέσα του. 

Μ. Λουντέμης

Μια Ινδιανικη ιστορία...

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής των Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

«Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο “λύκων” που υπάρχουν μέσα σε όλους μας. 

Ο ένας είναι το Αρνητικό. 

Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό.

Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.»

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό 

και μετά ρώτησε: 

«Και ποιος λύκος νικάει παππού;»

Ο γέρος απάντησε απλά.........

«Αυτός που ταΐζεις»

Όταν δεν υπάρχει κάποιος αγαπημένος στη ζωή μας, μπορούμε είτε να νιώθουμε μοναξιά είτε να απολαμβάνουμε την ελευθερία που φέρνει η μοναχικότητα. Όταν δεν μας υποστηρίζουν οι άλλοι για τις αλήθειες που νιώθουμε βαθιά μέσα μας, μπορούμε είτε να νιώσουμε απομονωμένοι και πικραμένοι είτε να γιορτάσουμε το γεγονός ότι η οπτική μας έχει αρκετή δύναμη ώστε να ξεπερνάει την έντονη ανθρώπινη ανάγκη για την έγκριση της οικογένειας, των φίλων ή των συναδέλφων.

Αν αντιμετωπίζεις τώρα μια τέτοια κατάσταση, σκέψου συνειδητά το πώς επιλέγεις να δεις τη ΄μοναχικότητά΄ σου και ανάλαβε την ευθύνη της επιλογής που κάνεις.

Η ταπεινή μορφή αυτού του χαρτιού λάμπει με ένα φως που αναβλύζει από μέσα του. Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές τού Γκωτάμα Βούδα στην πνευματική ζωή της ανθρωπότητας είναι το ότι είπε στους μαθητές του με έμφαση: “Γίνε φως για τον εαυτό σου.” Τελικά, ο καθένας μας θα πρέπει να αναπτύξει μέσα του την ικανότητα να βρίσκει το δρόμο του μέσα στο σκοτάδι, χωρίς καθόλου συντρόφους, χάρτες ή οδηγό.

Osho

Η Μεταφυσική Δομή του Ανθρώπου (απόσπασμα)

"Εδώ και χιλιετηρίδες, οι άνθρωποι εξασκούνται στο να πολλαπλασιάζουν και να διευρύνουν τα αισθήματα και τις αντιλήψεις τους χρησιμοποιώντας τις πέντε αισθήσεις τους, κι αυτό το παιχνίδι πάνω στα πλήκτρα των πέντε αισθήσεων το ονομάζουν καλλιέργεια και πολιτισμό... Ε λοιπόν, είναι λιγάκι φτωχό. Όποιος και να 'ναι ο βαθμός εκλέπτυνσης που μπορούν να φτάσουν οι πέντε αισθήσεις, θα παραμείνουν περιορισμένες, γιατί ανήκουν στο φυσικό επίπεδο, και επομένως μονάχα το φυσικό επίπεδο θα εξερευνήσουν. Όσο οι άνθρωποι δε θα έχουν καταλάβει ότι υπάρχουν και άλλα πεδία να εξερευνήσουν, να δουν, να αγγίξουν, ν' αναπνεύσουν, δε θα μπορέσουν να δοκιμάσουν νέες αισθήσεις, ευρύτερες, πλουσιότερες, λεπτότερες. Κάθε όργανο είναι ειδικευμένο σε κάτι: εκπληρώνει μια καθορισμένη λειτουργία και δεν παρέχει παρά τα αισθήματα που αντιστοιχούν στη φύση του. Για να δοκιμάσουμε νέα αισθήματα, πρέπει να απευθυνθούμε σε άλλα όργανα, σε άλλα λεπτά κέντρα, που έχουμε επίσης"

Omraam Mikhael Aivanhov

Άζνα Τσάκρα και Σαχασράρα

Πρέπει πάντα να διατηρείτε ένα μέρος του εαυτού σας ξύπνιο. Το βράδυ, πριν να αποκοιμηθείτε, πρέπει να σκεφτείτε να αφήσετε κάποιον να αγρυπνάει μέσα σας, στη διάρκεια του ύπνου σας. Ο Ιησούς είπε: «Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε». Πολλοί νόμισαν ότι επρόκειτο για αγρύπνια στο φυσικό επίπεδο μονάχα" και έτσι οι φτωχοί, για να εφαρμόσουν αυτή την εντολή που δεν είχαν καλά κατανοήσει, ξυπνούσαν στο μέσο της νύχτας, εξουθενώνονταν, πολεμώντας κατά του ύπνου, και κατέληγαν να απορρυθμίσουν τους φυσικούς ρυθμούς τους σώματος τους... Όχι, σ' ένα άλλο επίπεδο πρέπει να αγρυπνάτε. Κατά τη νύχτα πρέπει να κοιμάστε για να αφήσετε τα κύτταρα του σώματος να αναπαυθούν, αλλά συγχρόνως, να αγρυπνάτε στο πνευματικό επίπεδο, δηλαδή να συνδεθείτε μ' εκείνον που αγρυπνά πάντα, που δεν κοιμάται ποτέ.

Απόλυτα ακίνητος και απαθής, υπάρχει μέσα σε καθέναν από μας ένας αιώνιος Φύλακας που αγρυπνά πάντα, που βλέπει τα πάντα, καταγράφει τα πάντα. Έχει την κατοικία του ανάμεσα στα δύο φρύδια, στο τσάκρα Άτζνα. Γιατί τον λένε απαθή; Γιατί ό,τι κι αν σας συμβεί, δεν κάνει τίποτε για να σας σώσει. Αν έχετε συνηθίσει να παρατηρείτε την εσωτερική σας ζωή, θα αισθανθείτε ότι, στις χειρότερες στιγμές, κάποιος μέσα σας παρατηρεί το καθετί, αλλά δεν κάνει τίποτε για να σας βοηθήσει` αυτός δεν είναι ο ρόλος του, και ακόμη και οι δυστυχίες σας τον κάνουν να χαμογελάει. Είναι ανώφελο να τον ικετεύετε. Αυτός κοιτάζει, παρατηρεί, καταγράφει... και χαμογελάει.

Για να μπορέσετε να γίνετε άγρυπνος, διαυγής, πρέπει να συγκεντρώνεστε πότε- πότε πάνω στο κέντρο Άτζνα ανάμεσα στα φρύδια, να ταυτίζεστε με αυτόν τον αιώνιο Επιτηρητή. Τότε, ακόμη κι όταν είστε βυθισμένος στον ύπνο, θα παραμένετε πάντοτε ξύπνιος: το σώμα σας θα αποκοιμιέται, αλλά το πνεύμα σας άγρυπνο, ξύπνιο, θα πηγαίνει να ταξιδέψει, να συναντήσει άλλες υπάρξεις και να μελετήσει τα θαύματα του σύμπαντος.

Μπορούμε να συγκρίνουμε το τσάκρα Άτζνα μ' ένα μάτι, με μια κρυστάλλινη σφαίρα, μ' ένα μαγικό καθρέφτη. Έχει μια αρετή παθητική, θηλυκή: πάνω σ' αυτόν τον καθρέφτη αντανακλώνται όλα τα γεγονότα του Σύμπαντος. Χάρη σ’ αυτόν, λοιπόν, μπορείτε να δείτε τα πάντα, αλλά δεν μπορείτε να ενεργήσετε όπως θέλετε, δε σας δίνει αυτή την δυνατότητα. Σας δίνει την όραση, δέχεστε εικόνες, αλλά δεν μπορείτε ν' αλλάξετε τη ροή των γεγονότων ή των δυνάμεων. Για να το κάνετε αυτό, πρέπει να φτάσετε στο τελευταίο τσάκρα, το Σαχασράρα, που είναι ενεργητικό, δυναμικό, αρσενικό και που σας δίνει την εξουσία να ενεργείτε. Όταν η δύναμη Κουνταλίνι φτάνει στο τσάκρα Άτζνα, ο Μύστης δέχεται την αρετή της καθαρής όρασης των πραγμάτων, αλλά δεν είναι ακόμη παντοδύναμος- παραμένει ακόμη τρωτός, εκτεθειμένος στις αντίθετες δυνάμεις, αιωρούμενος μεταξύ του καλού και του κακού. Να γιατί πρέπει να φτάσει ως την κορυφή: το Σαχασράρα.

Όταν μπαίνει κανείς στους ινδικούς ναούς, βρίσκει σχεδόν πάντα, το σύμβολο του λίνγκαμ. Το λίνγκαμ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια οριζόντια πέτρα, πάνω στην οποία υψώνεται μια κάθετη πέτρα. Η οριζόντια πέτρα παριστάνει τη θηλυκή αρχή, ενώ η κάθετα υψωμένη πέτρα παριστάνει την αρσενική αρχή. Όλοι οι πιστοί, άντρες, γυναίκες, αγόρια, κορίτσια, προσεύχονται και υποκλίνονται με σεβασμό μπροστά σ' αυτό το σύμβολο. Το στολίζουν με γιρλάντες από λουλούδια, γιατί είναι η αναπαράσταση της γέννησης, της γονιμότητας των ανθρώπων και των θεών. 

Το λίνγκαμ είναι ένα σύμβολο πάρα πολύ βαθύ. Δείχνει ότι η αρσενική και η θηλυκή αρχή δεν πρέπει να είναι χωρισμένες αλλά ενωμένες. Οι άντρες και οι γυναίκες δεν ξέρουν να βρίσκουν μέσα τους την άλλη αρχή, και γι' αυτό την αναζητούν έξω από αυτούς και βασανίζονται γιατί δεν τη βρίσκουν, ή, αν τη βρουν, επειδή αυτή δεν τους φέρνει την πληρότητα. Την πληρότητα ο άντρας και η γυναίκα δεν μπορούν να τη βρουν ψάχνοντας έξω από αυτούς, αλλά συνενώνοντας τις δύο αρχές στους εαυτούς τους, με το να γίνουν γυναίκα και άντρας συγχρόνως. Τότε δεν έχουν ανάγκη να ενωθούν εξωτερικά με μια συμπληρωματική ύπαρξη, είναι πλήρεις: έχουν τη σοφία, τη δύναμη, το δυναμισμό του άντρα, έχουν την τρυφερότητα, τη λεπτότητα, την αγνότητα, την ευαισθησία της γυναίκας. Είναι αυτοί οι ίδιοι το σύμβολο του λίνγκαμ, τίποτε δεν τους λείπει, όλα τους υπακούνε, επειδή ξέρουν να είναι συγχρόνως πομποί και δέκτες.

Ξαναβρίσκουμε αυτή την αρσενική και θηλυκή πολικότητα στα τσάκρα Άτζνα και Σαχασράρα. Η οριζόντια πέτρα, η θηλυκή αρχή, είναι το τσάκρα Άτζνα, το τσάκρα που δέχεται, που συλλαμβάνει, που αντανακλά. Και το άλλο, η κάθετη πέτρα, η αρσενική αρχή, είναι το ενεργητικό, δυναμικό τσάκρα, που προβάλλει: το Σαχασράρα. Και όταν ο Μύστης κατορθώσει να ενώσει το Άτζνα και το Σαχασράρα, γίνεται τέλειος, παντοδύναμος, μοιάζει με τον Σίβα, έχει ο ζωντανό λίνγκαμ.

Απόσπασμα απο το βιβλίο "Η Μεταφυσική Δομή του Ανθρώπου" (εκδόσεις Prosveta)

Ο δημοσιογράφος και η ελεύθερη προσωπικότητα

Το ζήτημα στη Γαλλία σήμερα δεν είναι πώς να διασωθεί η ελευθερία του τύπου. Είναι να αναζητήσουμε πώς, απέναντι στην κατάργηση αυτών των ελευθεριών, μπορεί να εξακολουθεί να παραμείνει ελεύθερος κάθε δημοσιογράφος. Το πρόβλημα δεν αφορά τις συλλογικότητες, αλλά το άτομο.

Ακριβώς λοιπόν αυτό που θα επιθυμούσαμε να καθορίσουμε εδώ είναι οι όροι και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες, εντός ακριβώς του πλαισίου που καθορίζεται από τον πόλεμο και τις δουλείες του, η ελευθερία μπορεί όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να εκδηλώνεται. Τέσσερις είναι αυτές οι προϋποθέσεις: η διαύγεια, η άρνηση, η ειρωνεία και η εμμονή.

Η διαύγεια προϋποθέτει την αντίσταση στο μίσος και τη μοιρολατρία. Είναι βέβαιο πως στον κόσμο που προσεγγίζουμε δια των εμπειριών μας τα πάντα μπορούν να αποφευχθούν. Ο ίδιος ο πόλεμος είναι ένα ανθρώπινο φαινόμενο, που ανά πάσα στιγμή είναι δυνατό να αποφευχθεί με ανθρώπινα μέσα. Αρκεί να γνωρίζει κανείς την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία των τελευταίων χρόνων για να βεβαιωθεί πως ο πόλεμος, όποιος κι αν είναι αυτός, έχει προφανείς αιτίες. Αυτή η διαυγής αντίληψη για τα πράγματα αποκλείει το τυφλό μίσος και την απελπισία που επιτρέπει τα πάντα. Εν έτει 1939, κανένας ελεύθερος δημοσιογράφος δεν απελπίζεται και ο καθένας αγωνίζεται για ότι θεωρεί αληθινό λες κι οι εξελίξεις των γεγονότων καθορίζονται από την ατομική του δράση. Δεν αναδημοσιεύει τίποτα που θα μπορούσε να πυροδοτήσει το μέλλον ή να προκαλέσει την απελπισία. Όλα τα παραπάνω βρίσκονται απολύτως εντός των δυνατοτήτων τους.

Απέναντι στην πλημμυρίδα της ηλιθιότητας, είναι επίσης αναγκαίο να προβάλλουμε ορισμένες αντιθέσεις. Όλες οι δυσκολίες του κόσμου δεν μπορούν να κάμψουν ένα πνεύμα κάπως καθαρό ώστε να αποδεχθεί να γίνει ανέντιμο. Για όποιον γνωρίζει το μηχανισμό της πληροφόρησης έστω και λίγο, είναι μάλλον εύκολο να διαπιστώνει την αυθεντικότητα κάθε είδησης. Κι είναι στο έργο αυτό που οφείλει να αφιερωθεί κάθε ελεύθερος δημοσιογράφος. Διότι, ακόμα κι αν δεν μπορεί να πει όλα όσα σκέφτεται, του είναι πάντα δυνατό τουλάχιστο να μη λέγει όλα όσα θεωρεί παραπλανητικά. Κάθε ελεύθερη εφημερίδα κρίνεται εξίσου από όσα λέγει και όσα δεν λέγει. Αυτή η αρνητική ελευθερία είναι μακράν η σημαντικότερη όλων, για όποιον γνωρίζει πώς να την τηρεί. Διότι προετοιμάζει την έλευση της αληθινής ελευθερίας. Κατά συνέπεια, κάθε ανεξάρτητη εφημερίδα αναφέρει τις πηγές της, βοηθάει το κοινό της να τις αξιολογούν, απεχθάνεται την πλύση εγκεφάλου, καταργεί την καθοδήγηση, απαλύνει διαμέσου του σχολιασμού την ομοιομορφία της πληροφόρησης και γενικά υπηρετεί την αλήθεια στο βαθμό των δυνάμεών της. Όσο σχετικό κι αν είναι αυτό το μέτρο, τουλάχιστο μας επιτρέπει να αρνούμαστε αυτό που καμία δύναμη στον κόσμο δε θα μπορούσε να μας εξαναγκάσει να αποδεχθούμε: να μετατραπούμε σε υπηρέτες του ψεύδους.

Οδηγούμεθα έτσι στην ειρωνεία. Θεωρούμε αρχικά δεδομένο πως κάθε πνεύμα που αρέσκεται να επιβάλει δια της βίας τη θέλησή του, έχει ανοσία στην ειρωνεία. Δεν μπορώ να δω τον Χίτλερ (Hitler), για να πάρω ένα μόνο σχετικό παράδειγμα, να καταφεύγει στη σωκρατική ειρωνεία. Αυτό σημαίνει πως η ειρωνεία μετατρέπεται σε απαράμιλλο όπλο κατά των δυναστών. Η ειρωνεία συμπληρώνει την άρνηση, υπό την έννοια πως επιτρέπει, όχι απλά να απορρίπτεται ότι είναι λανθασμένο, αλλά συχνά να λέγει ότι είναι αληθές. Εν έτει 1939, κανένας ελεύθερος δημοσιογράφος δεν έχει αυταπάτες ως προς τη νοημοσύνη των καταπιεστών του. Είναι απαισιόδοξος για τη φύση του ανθρώπου. Κάθε αλήθεια που εκφέρεται σε δογματικούς τόνους λογοκρίνεται, εννέα φορές στις δέκα. Αν η ίδια αλήθεια ειπωθεί πλαγίως, λογοκρίνεται μόνον πέντε φορές στις δέκα. Αυτή η διάταξη απεικονίζει με αρκετή πιστότητα τα περιθώρια της ανθρώπινης διάνοιας. Εξηγεί επίσης πως γαλλικές εφημερίδες σαν το «μερλ» ή το «κανάρ ανσενέ» εξακολουθούν να δημοσιεύουν τα θαρραλέα άρθρα που όλοι γνωρίζουμε. Άρα εν έτει 1939, ένας ελεύθερος δημοσιογράφος είναι εξορισμού είρων, έστω και παρά τη θέλησή του. Αν και η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες, καθώς διαθέτουν ελάχιστους εραστές.

Είναι σαφές πως αυτή η διανοητική κατάσταση που εκτέθηκε εν συντομία εδώ, δεν είναι δυνατό να υποστηριχτεί αποτελεσματικά χωρίς ένα ελάχιστο εμμονής. Πολλά εμπόδια εγείρονται στο δρόμο της ελευθερίας της έκφρασης. Και το πνεύμα δεν αποθαρρύνεται από τα υψηλότερα εξ αυτών. Διότι οι απειλές, οι διακοπές κυκλοφορίας, οι διώξεις στη Γαλλία ως επί το πλείστον επιτυγχάνουν αποτελέσματα αντίθετα του αναμενομένου. Χρειάζεται από την άλλη να αποδεχθούμε πως υπάρχουν αποθαρρυντικά εμπόδια: η εμμονή της ανοησίας, η οργανωμένη παραπλάνηση, η πνευματική οξύτητα, κι ας αρκεστούμε σε αυτά. Αυτά είναι τα μεγάλα εμπόδια που καλούμαστε να καταρρίψουμε. Η ύπατη αρετή στο σημείο αυτό είναι η εμμονή. Εμμονή που παραδόξως αλλά φανερά τίθεται τότε στην υπηρεσία της αντικειμενικότητας και της ανεκτικότητας.

Ιδού λοιπόν ένας κανόνας για να διατηρηθεί η ελευθερία εν μέσω στης γενικευμένης δουλείας. Και λοιπόν; Θα μας πουν. Μετά τι γίνεται; Ας μη βιαζόμαστε. Αν μόνο κάθε Γάλλος αποφάσιζε να διατηρήσει στην προσωπική του σφαίρα όλα όσα θεωρούσε αληθή και δίκαια, αν επέμενε να συμβάλλει με τις ταπεινές του δυνάμεις στη διατήρηση της ελευθερίας, να αντισταθεί στην παράδοση και να καταστήσει γνωστή αυτή του την θέλησή, τότε μόνο αυτός ο πόλεμος θα κερδιζόταν, με την πλήρη έννοια του όρου.

Ναι, είναι συχνά παρά τη θέλησή του που ένα ελεύθερο πνεύμα σήμερα θα καταφύγει στην ειρωνεία. Τι ευχάριστο να βρει κανείς σε αυτόν το φλεγόμενο κόσμο; Αλλά η αξία του ανθρώπου είναι να ορθώνει το ανάστημά του, απέναντι σε όλα όσα θέλουν να τον εκμηδενίσουν. Κανείς δεν επιθυμεί σε είκοσι πέντε χρόνια να ξαναζήσουμε την εμπειρία του 1914 και του 1939. Χρειάζεται λοιπόν να δοκιμάσουμε μια, ολοκαίνουργια ακόμα, μέθοδο: την δικαιοσύνη και τη γενναιοδωρία. Που δεν μπορούν να εκδηλωθούν παρά εντός ήδη ελευθέρων καρδιών και πνευμάτων που εξακολουθούν να παραμένουν διαυγή.

Η διαμόρφωση τέτοιων καρδιών και τέτοιων πνευμάτων, ή μάλλον η αφύπνισή τους, να ποιο είναι ταυτόχρονα το φιλόδοξο και ταπεινό έργο, που ανατίθεται σε κάθε ανεξάρτητο άνθρωπο. Χρειάζεται να συνεχίσουμε, περισσότερο από οποτεδήποτε στο παρελθόν. Η ιστορία μπορεί να καταγράψει ή να μην καταγράψει, τις προσπάθειές μας. Αλλά τουλάχιστο να τις έχουμε κάνει.

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΙ

( Το άρθρο κυκλοφόρησε στις 25 Νοεμβρίου 1939 στη Λε Σουαρ Ρεπουμπλικέ, μιας δισέλιδης εφημερίδας σε ένα φύλλο τυπωμένο μπρος-πίσω στο Αλγέρι, υπό τη διεύθυνση του γάλλου συγγραφέα)

Σκέψεις πάνω στην "Ανάπτυξη" και την "Ορθολογικότητα"

Στη χώρα απ' όπου έρχομαι, η γενιά των παππούδων μου δεν είχε ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για μακροπρόθεσμη σχεδιοποίηση, για εξωτερικότητες, για μετακίνηση των ηπείρων ή για διαστολή του σύμπαντος. Όμως εξακολουθούσαν, και στα γηρατειά τους ακόμη, να φυτεύουν ελιές και κυπαρίσσια, χωρίς να τους απασχολούν ζητήματα κόστους και απόδοσης. Ήξεραν ότι θα πεθάνουν, έσκαβαν όμως τη γη για τους επερχόμενους, αλλά ίσως και για τη γη την ίδια.

Ήξεραν ότι οποιαδήποτε "ισχύ" κι αν είχαν, η ισχύς αυτή δεν θα είχε ευεργετικά αποτελέσματα, αν αυτοί δεν υπάκουαν στις εποχές, αν δεν πρόσεχαν τους ανέμους, αν δεν σέβονταν την ευμετάβλητη Μεσόγειο, αν δεν έκοβαν τα δέντρα την ώρα που έπρεπε και αν δεν άφηναν στο μούστο τον καιρό που του χρειαζόταν για να βράσει.

Δεν σκέφτονταν με όρους απειρότητας - ίσως και να μην καταλάβαιναν και την έννοια της λέξης - όμως δρούσαν, ζούσαν και πέθαιναν σ' ένα χρόνο αληθινά χωρίς τέλος.

Προφανώς η χώρα δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί...

Η τωρινή κρίση οδηγεί σ' ένα σημείο όπου, είτε θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια φυσική ή κοινωνική καταστροφή, είτε πριν ή μετά από αυτό, οι άνθρωποι θ' αντιδράσουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο και θα προσπαθήσουν να εγκαθιδρύσουν νέες μορφές κοινωνικής ζωής, που θα έχουν γι' αυτούς κάποιο νόημα.

Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς, για λογαριασμό τους και στη θέση τους, όπως και δεν μπορούμε να πούμε πώς θα μπορούσε να γίνει. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταστρέψουμε τους μύθους που, περισσότερο από το χρήμα και τα όπλα, συνιστούν το τρομαχτικότερο εμπόδιο στο δρόμο μιας ανασυγκρότησης της ανθρώπινης κοινωνίας.

Κορνήλιος Καστοριάδης

Ανέκδοτη επιστολή του Federico Garcia Lorca στην οικογένειά του

Πριν ένα μήνα περίπου η εφημερίδα EL PAIS δημοσίευσε μία ανέκδοτη επιστολή του Federico Garcia Lorca προς την οικογένειά του την περίοδο που βρισκόταν στο Φοιτητικό Οικοτροφείο. Η επιστολή αναφέρει τα εξής:

Αγαπημένοι μου γονείς και αδέρφια:

Δεν μπορείτε να φανταστείτε την μεγάλη πίεση που μου προξένησε η είδηση του θανάτου της καημένης θείας Ροσάριο! Τί κρίμα! Έγραψα στον θείο Λουίς ένα γράμμα λέγοντάς του ότι πρέπει να κάνει κουράγιο γιατί η ζωή συνεχίζεται και δεν μπορεί να μείνει στα μισά του δρόμου. Με λύπησαν πολύ αυτός και η Δόνια Αμαδόρα τόσο γλυκιά και τόσο δυστυχισμένη, έπειτα τα παιδιά αν και είναι τώρα απελπισμένα, έχουν πολλή ζωή μπροστά. Όμως πάμε παρακάτω.

Ήμουν μια μέρα στο κρεβάτι επειδή η είδηση μου προξένησε μια μεγάλη πίεση, αλλά είμαι ήδη καλά δόξα τω Θεώ κι ελπίζω κι εσείς να είστε το ίδιο. Να μη μιλάτε μπροστά στην Ιζαμπελίτα γι αυτά τα πράγματα και όταν είναι αυτή να μην είστε θλιμμένοι επειδή είναι μικρούλα και δεν είναι σωστό να της λέτε πράγματα θλιμμένα και πικρά. Ο μπαμπάς δόξα τω Θεώ είναι καλύτερα και είναι ανάγκη να μην πιέζεται πολύ και να αποσπάται. Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο! Έχουμε μια οικογένεια πολύ μεγάλη και πρέπει να υπάρχει ηρεμία, δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο.

Ξέρω ότι εσείς έχετε υποφέρει αρκετά γιατί τα πράγματα δεν ήταν εύκολα όμως τώρα πρέπει να τακτοποιηθεί η ζωή.

Το γράμμα που μου έγραψε ο Πακίτο ήταν ένα τρομερά δυσάρεστο γεγονός για μένα επειδή όλες οι ειδήσεις ήταν φοβερές. Με λύπησαν πάρα πολύ και με λυπούν αν και είμαι ήδη αρκετά ψύχραιμος.

Ο Δον Αλμπέρτο ο πρόεδρος του Οικοτροφείου θέλει να με κρατήσει αυτά τα Χριστούγεννα εδώ για να βοηθήσω σε διάφορα θέματα αλλά εγώ δεν του είπα τίποτα γιατί ξέρω ότι εσείς με χρειάζεστε... αλλά για το Θεό σας εκλιπαρώ να μην είσαστε θλιμμένοι όταν έρθω.

Θα πάω αμέσως να στείλω τα χρήματα του τρένου και έρχομαι αμέσως.

Το βιβλίο μου παραδόθηκε.

Γράψτε μου αμέσως.

Αντίο φιλιά σε όλους και αγκαλιές σε όλους από τον Φεντερίκο σας

Πώς πάει η Μερθέντες;

Ελπίζω οι μικρές θα συνεχίσουν το μάθημά τους στο πιάνο μη διαπράξετε το σφάλμα να το διακόψουν και να θεωρήσουν τη μουσική σαν μια διασκέδαση.

Πρωτότυπη επιστολή :

Queridísimos padres y hermanos:

No os podéis imaginar la gran impresión que me ha causado la noticia de la muerte de la pobre tía Rosario ¡qué lástima! A tío Luis le he escrito una carta diciéndole que tiene que animarse pues la vida sigue y no se puede uno detener en la mitad del camino. Me dan gran pena él y Doña Amadora tan dulce y tan desgraciada pues los hijos aunque estén ahora desesperados tienen mucha vida por delante, ¡pero ellos!......

Estuve un día en cama pues me produjo la noticia una gran impresión, ya estoy gracias a Dios tranquilo y yo espero que vosotros lo estaréis igualmente. Que no hablen delante de Isabelita de estas cosas y que cuando esté ella no estéis tristes pues es una niña y no está bien que pudiendo le deis ratos tristes y amargos. Papá que gracias a Dios está mejor es necesario que no se impresione demasiado y se distraiga ¡no hay más remedio! Tenemos una familia muy larga y hay que echar calma, no hay mas remedio.

Yo sé que vosotros habéis sufrido bastante porque la cosa no es para menos pero ahora hay que normalizar la vida.

La carta que me escribió Paquito fue un terrible mal rato para mi pues todas las noticias eran imponentes. He estado tristísimo y lo estoy aunque ya naturalmente sereno.

Don Alberto el presidente de la Residencia quiere que me quede estas navidades aquí para ayudar en muchos asuntos pero yo le he dicho nada porque se que vosotros me necesitaís….pero por Dios os suplico que no os pongáis muy tristes cuando vaya.

Me iré enseguida enviadme el dinero del tren y enseguida me marcho.

Mi libro esta entregado.

Escribidme enseguida.

Adiós besos a todos y abrazos a todos de vuestro Federico

¿Cómo sigue Mercedes?

Espero que las niñas continuarán su lección de piano no incurráis en la barbaridad de suspenderla y considerar la música como una diversión.

Οι δεινόσαυροι, εμείς

Οι δεινόσαυροι, εμείς

γεννημένοι έτσι

να είμαστε έτσι

καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν

καθώς ο κ.Θάνατος γελά

καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται

καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται

καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου

καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους

καθώς ο ήλιος κρύβεται

είμαστε

γεννημένοι έτσι

να είμαστε έτσι

με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους

με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό

με μπαρ όπου οι θαμμόνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους

με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα

γεννημένοι έτσι

με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις

με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος

σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά

σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες

γεννημένοι μέσα σ’αυτό

περπατώντας και ζώντας μέσα σ’ αυτό

πεθαίνοντας λόγω αυτού

μένοντας άφωνοι λόγω αυτού

ευνουχισμένοι

έκλυτοι

αποκληρωμένοι

λόγω αυτού

εξαπατημένοι από αυτό

χρησιμοποιημένοι από αυτό

εξευτελισμένοι από αυτό

εξοργισμένοι και απηυδησμένοι από αυτό

βίαοι

απάνθρωποι

λόγω αυτού

η καρδιά έχει μελανιάσει

τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό

το όπλο

το μαχαίρι

τη βόμβα

τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό

τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι

το χάπι

τη σκόνη

γεννημένοι σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό

γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος

που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους

και οι τράπεζες θα καούν

το χρήμα θα καταστεί άχρηστο

θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους

θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι

η γη θα είναι άχρηστη

η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση

η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών

εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη

ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο

οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς

η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά

ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού

τα δέντρα θα πεθάνουν

η βλάστηση όλη θα πεθάνει

ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων

η θάλασσα θα μολυνθεί

οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν

η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός

σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο

οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες

και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές

την έλλειψη προμηθειών

το φυσικό φαινόμενο της φθοράς

και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ

γεννημένη από αυτό

ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος

να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.

Charles Bukowski

Το Άλεφ

Το άλεφ είναι το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου και συμβολίζεται με ένα Ν «καλλιγραφικό». Με Ν επίσης συμβολίζεται, στη σύγχρονη άλγεβρα,το σύνολο των φυσικών αριθμών (1, 2, 3,...). Στην καβαλιστική διδασκαλία, το άλεφ Ν εμφανίζεται ως το πρωταρχικό στοιχείο πάνω στο οποίο βασίζεται η δημιουργία του κόσμου. 

Ο Μπόρχες στο ομώνυμο διήγημά του ορίζει το άλεφ ως μια πρωταρχική οντότητα, μέσω της οποίας μπορεί κανείς να «δει» τον κόσμο σε όλες του τις εκδοχές και σε όλες του τις αντιθέσεις ή όπως περιγράφεται στο ίδιο το διήγημα «…το μόνο μέρος πάνω στη γη όπου βρίσκονται όλα τα μέρη του κόσμου — ορατά από κάθε γωνία, καθένα στημένο καθαρά, χωρίς καμιά πιθανή σύγχυση ή συγχώνευση.» Στο διήγημα του Μπόρχες έρχεται η στιγμή που ο ήρωας αντικρίζει αυτό το απίθανο κι υπέρτατο σημείο και μαζί έρχεται κι ο περιορισμένος κατάλογος που θα χρειαστεί για να περιγραφτεί το απεριόριστο σύμπαν. Μας διηγείται ο ήρωας:

«Κι όμως εκεί βρισκόταν το κοσμικό διάστημα δίχως σμίκρυνση. Κάθε πράγμα (η επιφάνεια ενός καθρέφτη, ας πούμε) ήτανε άπειρα αντικείμενα έτσι όπως τα αντίκριζα ξεκάθαρα από όλα τα συμπαντικά σημεία. Είδα την πυκνοκατοικημένη θάλασσα· είδα την αυγή και το σούρουπο· είδα τα πλήθη της Αμερικής· είδα τον ασημένιο ιστό μιας αράχνης στο κέντρο μιας μαύρης πυραμίδας· είδα έναν κομματιασμένο λαβύρινθο (ήτανε το Λονδίνο)· είδα μάτια ατέλειωτα, μέσα σε μένα, σαν σε καθρέφτη, τον εαυτό τους να εξετάζουν· είδα όλους τους καθρέφτες του πλανήτη κι ούτε ένας δεν με αντικατόπτρισε· είδα σε μιαν αυλή της οδού Σολέρ τα ίδια πλακάκια που ‘χα δει τριάντα χρόνια πριν στην είσοδο ενός σπιτιού στο Φραίη Μπέντος· είδα τσαμπιά σταφύλι· χιόνι· ταμπάκο· φλέβες μετάλλου· ατμό νερού· είδα στον ισημερινό κυρτές ερήμους και κάθε κόκκο από την άμμο τους· είδα στο Ινβέρνες μια γυναίκα που δεν θα ξεχάσω, είδα τις άγριες πλεξούδες της, το περήφανο κορμί της· είδα τον καρκίνο στο στήθος· είδα ένα εξοχικό στο Αδρογκέ· ένα αντίτυπο της πρώτης αγγλικής έκδοσης του Πλίνιου, αυτή του Φιλήμονος Χόλλαντ· είδα σε μια στιγμή κάθε γράμμα και κάθε σελίδα (παιδί, μου προκαλούσε θαυμασμό που τα γράμματα ενός τόμου κλειστού δεν ανακατεύονται και δεν χάνονται στο πέρασμα της νύχτας)· είδα ταυτόχρονα την νύχτα και την μέρα· είδα μια δύση στο Κερέταρο που λες και αντιφέγγιζε το χρώμα ενός ρόδου στην Βεγγάλη· είδα την άδεια μου κάμαρη· είδα σ’ ένα γραφείο στην Αλκμάαρ μια υδρόγειο σφαίρα αφημένη ανάμεσα σε δυο καθρέφτες που την πολλαπλασιάζαν δίχως τέλος· είδα άλογα με κυματιστές χαίτες· σε μιαν ακτή της Κασπίας Θάλασσας, μια χαραυγή, είδα ενός χεριού τα οστά τα ντελικάτα· είδα τους επιζώντες μιας μάχης να στέλνουν καρτ-ποστάλ· είδα σε μια βιτρίνα στο Μιρζαπούρ μια τράπουλα ισπανίας· είδα τις λοξές σκιές από φτέρες στο δάπεδο ενός θερμοκηπίου· είδα τίγρεις· έμβολα· βίσωνες· φουρτούνες και στρατεύματα· είδα όλα τα μυρμήγκια που υπάρχουν στην γη· είδα έναν περσικό αστρολάβο· είδα σ’ ενός γραφείου τοσυρτάρι (και αυτό μ’ έκανε να τρέμω) γράμματα άσεμνα, απίστευτα, λεπτομερή, που η Βεατρίκη είχε γράψει στον Κάρλος Αργεντίνο· είδα ένα αγαπημένο μνημείο στην Τσακαρίτα· είδα το αποτρόπαιο λείψανο από αυτήν που κάποτε υπήρξε η θελκτικότατη Βεατρίκη Βιτέρμπο· είδα την κυκλοφορία του σκούρου μου αίματος· είδα το ζευγάρωμα της αγάπης και την μεταλλαγή που ο θάνατος επιβάλλει· είδα το Άλεφ από κάθε σημείο· είδα στο Άλεφ την γη και στην γη ξανά το Άλεφ και στο Άλεφ την γη· είδα το πρόσωπό μου και τα ίδια μου τα σπλάχνα· είδα το δικό σου πρόσωπο κι ένιωσα ίλιγγο και έκλαψα, γιατί τα μάτια μου είχαν δει αυτό το μυστικό κι εικαστικό αντικείμενο που τ’ όνομά του σφετερίζονται οι άνθρωποι και που κανείς δεν το ‘χει δει: το ασύλληπτο το σύμπαν.»

Χόρχε Λουίς Μπόρχες