Επιστρέφω απόγευμα στο κρεβάτι, ανοίγω το τελευταίο βιβλίο του Χανίφ Κιουρέισι.
Μεσάνυχτα όλη μέρα.
Εξ αφορμής μιας πρότασης στο οπισθόφυλλο το πήρα.
«Είμαστε αλάθητοι», λέει, «στην επιλογή του εραστή μας,
ιδιαίτερα όταν αξιώνουμε το λάθος πρόσωπο.
Υπάρχει ένα ένστικτο, μαγνήτης ή αερικό, που γυρεύει το αταίριαστο».
Εσύ, πάλι, λες πως με κάτι τέτοιο εκνευρίζεσαι.
Πως οι άνθρωποι με αντίστοιχες απόψεις είναι για σφαλιάρες.
Θυμώνω. Καλά κάνω και θυμώνω. Δίκιο έχεις.
Εδώ και χρόνια πια το ξέρω.
Με την άρρωστη κεκτημένη του Μπατάιγ πόσο θα πας;
Μια δυο φορές στη ζωή σου. Εγώ τις πήγα, τέλειωσα.
Όξω απ΄ την παράγκα οι αταίριαστοι. να τους αγαπάμε.
Να τους θυμόμαστε με τρυφερότητα. Τους χρησιμοποιήσαμε.
Το πληρώσαμε, πρώτοι εμείς.
Γιατί ο λάθος άλλος στην ουσία δεν φταίει. Δεν σου κρύφτηκε.
Εκεί που εσύ αναγνώρισες το αταίριαστο,
αυτός κατά πάσα πιθανότητα είδε το ταιριαστό.
Και δεν φταίει αυτός.
Του το έπαιξες καλά.
Όποιος αναγνωρίζει εξαρχής το λάθος πρόσωπο και όμως τσαλαβουτάει – αυτός φταίει.
Το βλέπεις, βλάκα μου, το λάθος. Και το αποσιωπάς. Γιατί το έχεις ανάγκη.
Και το αξιώνεις μόνο σε μια περίπτωση το λάθος πρόσωπο:
για να το απαξιώσεις σύντομα.
Για να μη δεσμευτείς. Για να μείνεις μόνος.
Για να νιώσεις ανώτερος από τον εσφαλμένο.
Γιατί από το λάθος πρόσωπο έχεις πάντα τη δυνατότητα να το σκάσεις
με όσο το δυνατόν λιγότερη οδύνη.
Με απώλειες μηδαμινές.
Επιλέγω «ανάξιο εραστή» σημαίνει επίσης:
αναβάλλω τον έρωτα, αλλά συγχρόνως δεν κλείνω την πόρτα στην ελπίδα
θα φύγει ο πρόσκαιρος και λίγος, και κάποια μέρα θα έρθει ο ανάξιος.
Αλλά όχι ακόμα. Δεν είναι η ώρα μου.
Τώρα φοβάμαι οτιδήποτε μπορεί να πάρει μορφή αμετάκλητου.
Την ισόβια συνύπαρξη, ιδίως.
«Επιλέγεις λάθος άνθρωπο, δηλαδή, για να το σκάσεις πιο εύκολα;
Και τότε πώς εξηγείται το γεγονός
πως καμιά φορά κολλάς στο λάθος πρόσωπο εκατό χρόνια;»,
ρωτάει η μεταμεσονύκτια φίλη.
-«Κατά τη γνώμη μου, μείνεις, φύγεις, το ίδιο κάνει», λέω.
«Πάλι κολλάς, για να γλιτώσεις από μια ουσιαστική δέσμευση.
Γιατί, αν με τον όμοιό σου τύχει στραβή, τότε δεν γιατρεύεσαι.
Πένθος αμετάκλητο μετά».
Νύχτα, δυόμισι χρόνια πριν.
Τρέχαμε με ένα φίλο στο Μούλτι Κούλτι – στο δρόμο απορούσε:
«Μα πώς έγινε και πήγα και ερωτεύτηκα αυτό το πράγμα;
Η προηγούμενη αγάπη μου διάβαζε στίχους της Σύλβια Πλαθ.
Ίδια τραγούδια, ίδια κουλτούρα. Ήθελα να θέλω.
Και όμως, δεν με μάγευε παρά μόνο το ασπόνδυλο. Το ριζικά ακαλλιέργητο πλάσμα.
Λες πως θα μου περάσει; Αηδιάζω με τον εαυτό μου έτσι που έμπλεξα.
Άλλωστε, ξέρεις πως αυτά τα παθιασμένα τα κοροϊδεύω».
Όχι, χαρά μου, δεν θα σου περάσει, σκεφτόμουν.
Απλώς εκεί που κόβεσαι πως δεν θα μπορείς χωρίς την άξεστη αγάπη σου,
πολύ σύντομα θα βρεις αφορμή και θα φύγεις.
Και θα πεις πως δεν πήγαινε άλλο.
Που πάντα πάει, άμα θες.
Μετά, τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το πάθος της συντήρησης,
θα μοιάσεις τότε ακόμα περισσότερο στους ήρωες που σιχαίνεσαι.
Σε κάθε συνάντησή σου με ίσο σου άνθρωπο θα βάζεις μπροστά σαν πανοπλία, το άξεστο πλάσμα.
Ο λίγος ίσκιος σου θα σε θωρακίζει από την οδυνηρή συνάφεια με τον παρεμφερή σου.
Κανονικά πρέπει να χρωστάς ευγνωμοσύνη γι΄ αυτό στην άξεστη αγάπη σου.
«Σε ευχαριστώ, ακαλλιέργητο πλάσμα,
που η επινοημένη μου εμμονή για σένα με προστάτεψε.
Δεν πήγα να καώ με την καλή περίπτωση.
Να χάσω την ανεξαρτησία μου. Τη μαγκιά μου. Να γίνω κουρέλι».
Αν δεν υπήρχε το φάντασμα του άξεστου ανθρώπου,
θα αναγκαζόσουν κάποια στιγμή να ζήσεις κι εσύ
με έναν όμοιό σου το οδυνηρό πράγμα που λέγεται ζευγάρι,
θα αναγκαζόσουν να είσαι τρυφερός,
να αγαπήσεις στ΄ αλήθεια.
Μαλβίνα Κάραλη
