H τελευταία προφητεία του Πέταρ Ντένωφ


Λίγες ημέρες πριν την αναχώρησή του από τον κόσμο αυτό και ενώ βρισκόταν σε βαθύ διαλογισμό, ο Δάσκαλος έδωσε μία αξιοσημείωτη προφητεία αναφορικά με την ταραγμένη εποχή που διανύουμε σήμερα, καθώς και για τον ερχομό εκ νέου της Χρυσής Εποχής μέσα στην ανθρωπότητα. Ιδού αυτό το συγκλονιστικό κείμενο. Είναι τόσο πολύ επίκαιρο που δύσκολα μπορεί κανείς να πιστέψει ότι αυτά τα λόγια προφέρθηκαν πριν από 68 χρόνια - 1944.

«Μέσα στη διαδρομή του χρόνου, η συνείδηση του ανθρώπου πέρασε και από μία πολύ μακρά περίοδο σκότους. Αυτή η φάση, που οι Ινδοί ονόμασαν «Κάλι Γιούγκα», (Σιδηρά εποχή) βρίσκεται πλέον προς το τέλος της. Βρισκόμαστε σήμερα στο σύνορο μεταξύ δύο εποχών: αυτής της «Κάλι Γιούγκα» και αυτής της Νέας Εποχής στην οποία αρχίζουμε να μπαίνουμε. Μία βαθμιαία βελτίωση λαμβάνει ήδη χώρα μέσα στις σκέψεις, μέσα στα συναισθήματα και στις πράξεις των ανθρώπων, όμως σύντομα όλοι θα υποστούν τη Θεϊκή Φωτιά η οποία θα φέρει τον εξαγνισμό μέσα τους και θα τους προετοιμάσει για τη Νέα Εποχή. Έτσι, ο άνθρωπος θ’ ανυψωθεί σ’ έναν ανώτερο βαθμό συνείδησης, απόλυτα αναγκαίο για να μπορέσει να εισέλθει στη Νέα Ζωή. Αυτό είναι που εννοούμε με τη λέξη «Ανύψωση». Θα παρέλθουν μερικές δεκαετίες ακόμα πριν η Φωτιά να έρθει στη γη, η Φωτιά που θα μετατρέψει τον κόσμο φέρνοντας του μία νέα ηθική. Αυτό το απέραντο κύμα έρχεται από το κοσμικό διάστημα και θα πλημμυρίσει όλη τη γη. Όλοι όσοι θα προσπαθήσουν να του αντισταθούν θα παρασυρθούν από τη δύναμη του και θα μεταφερθούν αλλού. Αν και οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο επίπεδο εξέλιξης, αυτό το μεγάλο κύμα θα γίνει από όλους αισθητό. Και αυτή η αλλαγή που θα συμβεί θα αγγίξει όχι μόνο τη γη, αλλά όλο το ηλιακό μας σύστημα και τον Κόσμο. Το μόνο και το καλύτερο που μπορεί ο άνθρωπος να κάνει σ’ αυτή την εποχή, είναι να στραφεί προς τον Θεό και με το να βελτιώνεται συνειδητά, καθημερινά, να ανυψώσει το επίπεδο των δονήσεων του, ώστε να μπορέσει να εισέλθει σε αρμονία με αυτό το ισχυρό κύμα που σύντομα θα πλημμυρίσει τα πάντα. Η Φωτιά για την οποία μιλώ, η οποία συνοδεύει τις νέες συνθήκες που θα προσφερθούν στον πλανήτη μας, θα αναγεννήσει, θα εξαγνίσει, θα ανοικοδομήσει τα πάντα: ακόμα και η ύλη θα εκλεπτυνθεί, οι καρδιές των ανθρώπων θα ελευθερωθούν από το άγχος, από τις ταραχές, από την αβεβαιότητα και οι άνθρωποι θα φωτιστούν. Όλα θα βελτιωθούν, όλα θα ανυψωθούν: Οι αρνητικές σκέψεις, τα αρνητικά συναισθήματα και οι βλαβερές πράξεις θα καούν, θα καταστραφούν. Η παρούσα ζωή σας είναι μία σκλαβιά, μία βαριά φυλακή. Προσπαθήστε να καταλάβετε την κατάστασή σας και να ελευθερωθείτε από αυτήν! Σας το λέω πάλι: βγείτε από τη φυλακή σας! Είναι πράγματι απογοητευτικό να βλέπει κανείς τόση πολύ παραπλάνηση, τόση πολύ θλίψη και πόνο, τόση πολύ ανικανότητα στο να καταλάβετε που βρίσκεται η αληθινή σας ευτυχία. Όλα όσα βλέπετε σήμερα γύρω σας, μέσα στον ανθρώπινο κόσμο, σύντομα θα καταρρεύσουν και θα χαθούν. Δεν θα μείνει ούτε ένα ίχνος πλέον από αυτόν τον πολιτισμό και τη μιζέρια του. Όλη η Γη θα ταρακουνηθεί και δεν θα μείνει ούτε ένα ίχνος από αυτόν τον ψεύτικο, υποκριτικό πολιτισμό που κρατάει τους ανθρώπους υπό το ζυγό της αμάθειας. 

Οι σεισμοί μέσα στη γη δεν είναι απλά μηχανικά φαινόμενα, αλλά έχουν ταυτόχρονα το στόχο να αφυπνίσουν τη νόηση και την καρδιά των ανθρώπων ώστε να ελευθερωθούν από τα λάθη και τις τρέλες τους και να καταλάβουν επιτέλους ότι δεν είναι μόνοι τους μέσα στο Σύμπαν.
 Το ηλιακό μας σύστημα διασχίζει τώρα μία περιοχή του Σύμπαντος όπου κάποτε, στο πολύ μακρινό παρελθόν, κατεστράφη ένας αστερισμός. Με την καταστροφή του, αυτός ο αστερισμός άφησε τα ίχνη του, τη σκόνη του στο διάστημα. Αυτό το πέρασμα μέσα από ένα χώρο μολυσμένο, είναι μία αιτία δηλητηρίασης, όχι μόνο για τους κατοίκους της γης, αλλά και για όλους τους κατοίκους των άλλων πλανητών του συστήματος μας αλλά και των πλανητών όλου του γαλαξία.
Τα μόνο ουράνια σώματα που δεν επηρεάζονται καθόλου από αυτό το εχθρικό και βλαβερό περιβάλλον είναι οι Ήλιοι. Αυτή η βλαβερή περιοχή ονομάζεται: «η δέκατη τρίτη ζώνη». Έχει ονομαστεί επίσης «η ζώνη των αντιθέσεων».
Ο πλανήτης μας έμεινε κλεισμένος μέσα σ’ αυτή τη ζώνη για χιλιάδες χρόνια, όμως πλησιάζουμε επιτέλους στην έξοδο από αυτό το χώρο των σκοταδιών και πλησιάζουμε ήδη στο να αγγίξουμε μία περιοχή πολύ πιο αιθέρια, πιο πνευματική, όπου ζουν όντα πολύ πιο εξελιγμένα.

 Η Γη ακολουθεί πλέον μία ανοδική κίνηση στην εξέλιξή της και ο καθένας πρέπει να προσπαθήσει να εναρμονιστεί με αυτά τα ρεύματα της Ανύψωσης. Αυτοί που αρνούνται να εναρμονιστούν μ’ αυτή τη νέα κατεύθυνση θα χάσουν το πλεονέκτημα, την ευκαιρία όλων των εξαιρετικών συνθηκών που θα τους παρουσιαστούν για να εξελιχθούν. Θα παραμείνουν πολύ πίσω στην εξέλιξή τους και θα υποχρεωθούν να περιμένουν δεκάδες χιλιάδες χρόνια τον ερχομό ενός νέου πλέον κοσμικού ανοδικού παρόμοιου κύματος.
Η Γη, το Ηλιακό Σύστημα, αλλά κι ολόκληρο το Σύμπαν κινούνται προς μία εντελώς νέα κατεύθυνση κάτω από την επίδραση της Κοσμικής Αγάπης. Οι περισσότεροι από εσάς θεωρούν ακόμα την Αγάπη απλά σαν μία δύναμη επιθυμίας, μία έλξη, όμως στην πραγματικότητα, η Αγάπη είναι η Ισχυρότερη όλων των Δυνάμεων!
Για την ώρα είναι το χρήμα και η εξουσία που συνεχίζουν να βρίσκονται στην πρώτη εκτίμηση των ανθρώπων, λες και η ζωή σας να εξαρτάται από αυτά! Στο μέλλον όμως, τα πάντα θα υποκλίνονται στην Αγάπη και όλα θα την υπηρετούν.
Όμως, είναι μέσα από τρομερές θλίψεις και δυσκολίες που η συνείδηση των ανθρώπων θα ανυψωθεί. Οι φοβερές προφητείες του Δανιήλ που αναφέρονται στα Ιερά βιβλία, σχετίζονται με την εποχή που αρχίζει.
Θα υπάρξουν απίστευτες πλημμύρες, ανεμοστρόβιλοι και τυφώνες, γιγαντιαίες εκτός κάθε
ελέγχου πυρκαγιές, αλλά και σεισμοί που θα ξεκαθαρίσουν τα πάντα. Το αίμα θα
κυλάει άφθονο. Θα υπάρχουν συνεχώς επαναστάσεις. Φοβερές εκρήξεις θα συμβαίνουν
σε πολυάριθμα μέρη της γης. Εκεί που είναι η γη, θα έρθει το νερό και σε πολλά
σημεία του νερού θα έρθει η γη…
Ο Θεός είναι Αγάπη!

 Κι’ εν τούτοις, όλα αυτά τα γεγονότα θα είναι μία απάντηση της Φύσης ενάντια στα διαρκή και διαιωνιζόμενα εγκλήματα των ανθρώπων που διαπράττουν σχεδόν από την αυγή του χρόνου ενάντια στη Μητέρα τους, τη Γη.
Μετά από τις μεγάλες αυτές ταραχές και τον πόνο, αυτοί που θα έχουν παραμείνει ζωντανοί – όντα ξεχωριστά – θα γνωρίσουν τη Χρυσή Εποχή, την Αρμονία και την Ομορφιά χωρίς όρια.
Κρατήστε την ειρήνη σας και την πίστη σας όταν θα έρθει η εποχή του τρόμου και της θλίψης γιατί έχει γραφτεί ότι ούτε μία τρίχα δεν θα πέσει από το κεφάλι αυτού που είναι  Δίκαιος.

Μην απογοητευτείτε τότε. Συνεχίστε σταθερά την εργασία της εσωτερικής, προσωπικής σας εξέλιξης.
Δεν έχετε την παραμικρότερη ιδέα για το Μεγαλειώδες Μέλλον που σας περιμένει. Μία Νέα Γη θα έρθει σύντομα στο φως.
Σε μερικές δεκαετίες από σήμερα, ήδη η εργασία σας θα είναι λιγότερο ασφυκτική, καταπιεστική και ο καθένας θα έχει χρόνο για να αφιερώνει σε πνευματικές, καλλιτεχνικές ή διανοητικές δραστηριότητες. Το θέμα των σχέσεων των δύο φύλων θα λυθεί επιτέλους αρμονικά: και η μία πλευρά και η άλλη, θα μπορούν επιτέλους να ακολουθήσουν τα οράματά τους, τους στόχους τους, χωρίς εμπόδιο από την άλλη.
Ακόμα και οι σχέσεις των ζευγαριών λίγο αργότερα θα αρχίσουν να βασίζονται πάνω στην εκτίμηση και τον αμοιβαίο σεβασμό.

Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά και να εισέρχονται στα άλλα επίπεδα, ενώ μετά θα αρχίσουν να διασχίζουν το ενδογαλαξιακό διάστημα.
Θα μελετήσουν βαθειά τη λειτουργία των διαφόρων γαλαξιών και σύντομα θα αποκτήσουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν το Θεϊκό Κόσμο, να τον γευτούν, να ενωθούν, να συγχωνευτούν με την Κεφαλή του Σύμπαντος.
Η Νέα Εποχή είναι αυτή της Έκτης Φυλής. Ο δικός σας προορισμός είναι να προετοιμαστείτε όπως πρέπει για να την υποδεχθείτε και να τη ζήσετε. Η Έκτη Φυλή θα δομηθεί γύρω από την Ιδέα της Αδελφοσύνης.
Θα εξαφανιστούν τότε όλες οι συγκρούσεις που βασίζονται στα προσωπικά, εγωιστικά, συμφέροντα. Η μόνη αναζήτηση του καθενός θα ‘ναι πώς να καταφέρει να εναρμονιστεί με το Νόμο και με τη Δύναμη της Αγάπης.

Η Έκτη Φυλή θα είναι αυτή της Αγάπης. Μία νέα ήπειρος θα σχηματιστεί γι’ αυτή τη Φυλή. Θα ξεπηδήσει στον Ειρηνικό, ώστε ο Ύψιστος να εγκαταστήσει την  κατοικία του σ’ αυτόν τον πλανήτη.
Τους Ιδρυτές αυτού του Νέου Πολιτισμού, τους ονομάζω «Παιδιά της Αγάπης». Θα είναι αμετακίνητοι, ακλόνητοι για το  Καλό και θα αντιπροσωπεύουν ένα νέο τύπο ανθρώπων. Οι άνθρωποι θα σχηματίσουν μία οικογένεια, σαν ένα πελώριο σώμα, όπου κάθε λαός θα αντιπροσωπεύει ένα όργανο αυτού του σώματος.
Στη νέα φυλή, η Αγάπη θα εκδηλωθεί μ’ ένα τρόπο τόσο τέλειο, που ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί ακόμα να έχει γι’ αυτόν παρά μία πολύ αόριστη και θολή ιδέα.
 Η Γη παραμένει για την ώρα ένα έδαφος προσφιλές στις διαμάχες και τη βία, όμως οι σκοτεινές δυνάμεις πρόκειται να οπισθοχωρήσουν, να αποσυρθούν και να την αφήσουν ελεύθερη. Οι άνθρωποι, βλέποντας ότι δεν θα τους μένει πλέον κανένας άλλος δρόμος, θα εισέλθουν σ’ αυτόν της Νέας Ζωής, δηλαδή της Χάριτος και της σωτηρίας.

Μέσα στην ανόητη αλαζονεία τους, ορισμένοι από αυτούς θα συνεχίσουν μέχρι τέλους να νομίζουν ότι μπορούν να ζουν στη γη μία ζωή εντελώς αντίθετη στη θεϊκή τάξη, όμως στο τέλος ο καθένας θα καταλήξει να αντιληφθεί ότι η διοίκηση αυτού του κόσμου δεν του ανήκει.
Ένας νέος Πολιτισμός προετοιμάζεται να δει το φώς κι αυτός ο Πολιτισμός που θα έρθει θα στηρίζεται σε 3 κατευθυντήριες αρχές: την ανύψωση της γυναίκας, την ανύψωση των ταπεινών και την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Το Φώς, το Αγαθό και η Δικαιοσύνη θα θριαμβεύσουν. Δεν είναι παρά μία υπόθεση χρόνου. Οι θρησκείες θα αναγκαστούν να εξαγνιστούν. Γιατί κάθε μία περικλείει μέσα της ένα μόριο τουλάχιστον της Διδασκαλίας των Διδασκάλων του Φωτός, όμως ένα μόριο σκοτεινιασμένο εξ’ αιτίας της διαρκούς επιρροής των ανθρώπινων παρεμβάσεων.

Μία μέρα οι πιστοί όλων των θρησκειών θα αναγκαστούν να ενωθούν και να συμφωνήσουν σε μία κοινή Αρχή, αυτή του να τοποθετήσουν την Αγάπη σαν βάση κάθε πίστης, όποια κι αν αυτή είναι. Η Αγάπη και η Αδελφοσύνη, αυτή θα είναι η κοινή τους βάση!
Η Γη σύντομα θα ταρακουνηθεί, θα σαρωθεί από εξαιρετικά ταχείς δονήσεις του Κοσμικού Ηλεκτρισμού.
Σε μερικές δεκαετίες από τώρα, τα πολύ κακοήθη και μοχθηρά όντα δεν θα μπορούν πλέον να αντέξουν την έντασή τους. Θα αρχίσουν να απορροφούνται λοιπόν από την Κοσμική Φωτιά, η οποία θα κατακάψει το κακό που τους κατέχει. Κατόπιν, θα αρχίσουν να μετανιώνουν, γιατί έχει προφητευτεί πως «κάθε σάρκα θα δοξάσει το Θεό».
Η μητέρα μας, η Γη, θα απαλλαχτεί σύντομα από τους ανθρώπους που δεν θα μπορούν να δεχθούν τη Νέα Ζωή. Θα τους απορρίψει σαν να ‘ταν χαλασμένα φρούτα. Μάλιστα δεν θα μπορούν πλέον να μετενσωματωθούν σ’ αυτό τον πλανήτη. Το ίδιο και τα εγκληματικά  πνεύματα, θα ‘ναι αδύνατον να ξανάρθουν. Οι μόνοι που θα μπορούν να μείνουν στον πλανήτη μας θα είναι αυτοί που θα διαθέτουν την Αγάπη μέσα τους.
Σήμερα, δεν υπάρχει πλέον μέρος πάνω στη γη που να μην είναι μολυσμένο, είτε από το ανθρώπινο αίμα, είτε από αυτό των ζώων.

Είναι αναγκαίο λοιπόν να υπάρξει ένας εξαγνισμός. Γι’ αυτό το λόγο και ορισμένες από τις παρούσες ηπείρους θα υποστούν καταβυθίσεις, ενώ άλλα εδάφη θα ξεπηδήσουν αλλού.
 Οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή υποψία για το τι τους απειλεί. Θα συνεχίσουν να τρέχουν πίσω από τους μάταιους σκοπούς που έχουν βάλλει και πίσω από την αναζήτηση των ηδονών.
Αντίθετα, οι άνθρωποι της Έκτης Φυλής θα έχουν συνείδηση της αξίας του ρόλου τους και θα έχουν σεβασμό για την ελευθερία των άλλων. Θα τρέφονται αποκλειστικά από το φυτικό βασίλειο. Οι Ιδέες τους θα έχουν την Δύναμη να κυκλοφορούν τόσο ελεύθερα, όσο ελεύθερα κυκλοφορεί ο αέρας και το φώς στις μέρες μας.
 Τα λόγια «Αν δεν γεννηθείτε εκ νέου…» αντιστοιχούν στην Έκτη Φυλή. Ακόμα και το εδάφιο 60 του Ησαΐα αναφέρεται στον ερχομό της Έκτης Φυλής, της Φυλής της Αγάπης.
Μετά τις μεγάλες αναστατώσεις και καταστροφές, οι άνθρωποι θα πάψουν να ζουν μέσα στην αμαρτία και θα ξαναβρούν το δρόμο της Αρετής.
Το κλίμα του πλανήτη μας θα μετατραπεί και θα είναι παντού εύκρατο, ενώ οι βίαιες διαφοροποιήσεις δεν θα υπάρχουν πια. Ο αέρας θα ξαναγίνει καθαρός, αγνός, το ίδιο και τα νερά. Τα περισσότερα παράσιτα θα εξαφανιστούν.
Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να θυμούνται τις προηγούμενες ενσαρκώσεις τους και θα αισθάνονται έντονη ικανοποίηση διαπιστώνοντας ότι είναι επιτέλους ελεύθεροι από τις παλιές τους συνθήκες. Έτσι όπως απαλλάσσει κανείς ένα αμπέλι από τα παράσιτα του και από τα νεκρά του φύλλα, έτσι ενεργούν τα πολύ Εξελιγμένα Όντα  για να προετοιμάσουν τους ανθρώπους στο να γίνουν ικανοί να υπηρετούν την Πηγή της Αγάπης, το Θεό.
Τους δίνουν πολύ καλές συνθήκες για να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν και σ’ αυτούς που θέλουν πράγματι να τους ακούσουν και να τους ακολουθήσουν, λένε: «Μη φοβάστε τίποτα!
Λίγο ακόμα χρόνο και όλα θα τακτοποιηθούν. Βρίσκεστε στο σωστό δρόμο. Αυτός που θέλει να εισέλθει μέσα στο Νέο Πολιτισμό, ας μελετά, ας εργάζεται συνειδητά κι’ ας προετοιμάζεται».

Χάρη στην Ιδέα της Αδελφοσύνης, η γη θα ξαναγίνει ένας ευλογημένος τόπος και αυτό δεν θα αργήσει να γίνει.
Όμως πριν συμβεί, πελώριες τραγωδίες και πόνοι θα έρθουν για να αφυπνίσουν τις συνειδήσεις. Τα λάθη και τα εγκλήματα που είναι συσσωρευμένα εδώ και χιλιάδες χρόνια πρέπει να ξεπληρωθούν. Το πύρινο κύμα που εκπορεύεται από τον Υπέρτατο Κόσμο, θα συνεισφέρει στο να ξεπληρωθεί το κάρμα των λαών.
Η απελευθέρωση δεν μπορεί να δοθεί διαφορετικά. Η ανθρωπότητα πρέπει να προετοιμαστεί για τις μεγάλες αναπόφευκτες δοκιμασίες που έρχονται και που θα φέρουν το τέλος του εγωκεντρισμού.
Κάτω από τη Γη, προετοιμάζεται επίσης κάτι το εκπληκτικό. Μία μεγαλειώδης και εντελώς ασύλληπτη επανάσταση θα εκδηλωθεί σύντομα μέσα στη φύση. Ο Θεός έχει αποφασίσει να ανορθώσει αυτό τον κόσμο και θα το κάνει! Είναι το τέλος  μιας παλαιάς εποχής.

Μία νέα τάξη θα έρθει να αντικαταστήσει την παλαιά, μία τάξη μέσα στην οποία θα Βασιλεύει η Αγάπη σ’ ολόκληρη τη Γη.

Πέταρ Ντένωφ

Τα έξι λάθη του ανθρώπου


Αυτά είναι τα έξι λάθη του ανθρώπου:

  • Η ψευδαίσθηση ότι το προσωπικό όφελος αποκτιέται με το να συνθλίβουμε τους άλλους.
  • Η τάση μας να ανησυχούμε για πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν ή να διορθωθούν.
  • Η επιμονή μας ότι κάτι είναι αδύνατο να γίνει, επειδή δεν μπορούμε εμείς να το πετύχουμε.
  • Η άρνησή μας να παραμερίζουμε τις προτεραιότητες που είναι ασήμαντες.
  • Η παραμέληση της ανάπτυξης και της καλλιέργειας του νου και η απροθυμία να αποκτήσουμε τη συνήθεια να διαβάζουμε και να μελετάμε.
  • Η τάση να αναγκάζουμε τους άλλους να σκέφτονται και να ζουν όπως εμείς.
Μάρκους Τούλιους Κικέρων (106 π.Χ - 43 π.Χ.)

Σκόρπια Πουλιά


Μέσα από τη θλίψη όλων των πραγμάτων
ακούω το σιγαλό τραγούδι της αιώνιας μητέρας

Εσύ είσαι η μεγάλη σταλαγματιά της δροσιάς κάτω από το φύλλο του λωτού
Εγώ είμαι η πιο μικρή στο απάνω μέρος του φύλλου

Ο καλλιτέχνης είναι ο εραστής της ζωής
γιαυτό είναι ο σκλάβος της, μαζί και ο αφέντης της

Τούτη η λαχτάρα είναι για κάτι που το αισθάνεται κάποιος στο σκοτάδι
μα δεν το βλέπει στο φως της ημέρας

Οι ρίζες είναι κλαδιά κάτω στη γη
Τα κλαδιά είναι ρίζες μες στον αέρα

Οι ανώνυμες ημέρες έχουν αφήσει το άγγιγμά τους απάνω στην καρδιά μου
σαν το μούσκλο στον κορμό του γέρικου δέντρου

Οι άνθρωποι πάνε μέσα στο πολυτάραχο πλήθος
για να πλίξουν την κραυγή της δικής τους σιωπής

Κουβαλώ στον ανθισμένο κόσμο μου
όλους τους κόσμους που δεν υπάρχουν πια

Το φύλλο γίνεται λουλούδι όταν αγαπά
Το λουλούδι γίνεται καρπός όταν η αγάπη του φτάνει στη λατρεία

Κοιτάζω τα δέντρα που σαλεύουν
και στοχάζομαι πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος

Η μεγάλη δύναμη του Θεού
βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει
κι όχι μέσα στην ανεμοζάλη

Ο μεγάλος περπατεί με τον μικρό χωρίς κανένα φόβο
ο μέτριος κρατιέται μακριά

Αγάπη, όταν έρχεσαι
κρατώντας στο χέρι σου το αναμμένο λυχνάρι της οδύνης
μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό σου
και να δω πόσο είσαι ευλογημένη από το Θεό

Το χαμόγελό σου ήταν τα λουλούδια από το δικό σου κήπο
τα λόγια σου ήταν το ψιθύρισμα του δικού σου δάσους
μα η καρδιά σου ήταν η γυναίκα που ξέραμε όλοι

Ο Θεός αγαπά τα λυχνάρια των ανθρώπων
περισσότερο από τα μεγάλα του αστέρια

Ότι είναι πολύ καλό
δεν έρχεται μόνο του
Στον ερχομό του το συνοδεύει το σύνολο

Η καρδιά μου σήμερα
νοσταλγεί να φτάσει στη μοναδική ευτυχισμένη ώρα
μέσα από τη θάλασσα των καιρών

Φοβισμένοι στοχασμοί, μη με φοβάστε εμένα
είμαι ποιητής.

Ταγκόρ Ραμπιντρανάθ 

Το χρώμα του φεγγαριού


... Αν δεν κτυπούσανε τα κύματα εκείνους τους βράχους στ' ακροθαλάσσι, δε θα καμάρωνες το σχήμα τους. Έτσι δεν είναι; Στοιχίζει ακριβά η πείρα, αγόρι μου. 
Στοιχίζει πανάκριβα η σοφία της ψυχής. Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα. Την αποκτά κανείς με τη γνώση. Τούτη δω που σου λέω, η σοφία της ψυχής, αποκτιέται μόνο με πόνο. Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο. Δεν ξέρω. Άντε βάλε τσίπουρο. Σαν το νερό πάει το άτιμο ...; Κάποτε πίστεψα κι εγώ όπως πολλοί άλλοι, πως θα' φτιαχνα από την αρχή τον κόσμο. Τα' δωσα όλα. Δεν κράτησα ουτ' ένα ψίχουλο για τον εαυτό μου. Γιατί έτσι είμαι γω, π' ανάθεμά με.
Ή αδειάζω το ποτήρι μου ή δεν το λερώνω καθόλου. Δεν έγινε τίποτα. Ο κόσμος στο χειρότερο πάει. Και ξέρεις ποιό είναι το παράξενο; Δεν αισθάνομαι χαμένος. Προδομένος. Προσωπική υπόθεση, φίλε, η δικαίωση. 
Καθένας χαράσσει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα στο δέντρο της ζωής. Είναι μερικοί, που χαράσσοντας αυτό το σήμα, τους ξεφεύγει το μαχαίρι και πληγώνονται. Είναι γιατί ήταν πολύ παθιασμένοι εκείνη τη στιγμή. Είναι γιατί τρέμανε τα χέρια τους από τα πολλά όνειρα. Είναι γιατί τα μάτια τους είχαν θαμπωθεί από την ομορφιά του κόσμου. 
Ε! Δεν έπαψε η γη να γυρίζει, ε; ...;

Αλκυόνη Παπαδάκη

Ο Οδυσσέας Ελύτης για τη βαρβαρότητα


« Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

* Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Το δέντρο με το δηλητήριο


Θύμωσα με το φίλο μου: είπα την οργή μου, η οργή μου έσβησε. 
Θύμωσα με τον εχθρό μου: δεν το είπα, κι η οργή μου θέριεψε.
Μέρα και νύχτα με το φόβο μου την πότιζα, και με τα δάκρυα μου. 
Με χαμόγελα την έκρυψα και με γλυκές, απατηλές γητειές.
Μέρα και νύχτα εκείνη θέριευε, μέχρι που έβγαλε λαμπρό καρπό, ένα μήλο κι ο εχθρός μου το 'δε να λάμπει κι ήξερε ότι ήταν δικό μου.
Κλεφτά μπήκε στον κήπο μου όταν η νύχτα έριξε τα πέπλα της και την αυγή τον είδα με χαρά μου πως ξαπλωμένος ήτανε εκεί, κάτω απ' το δέντρο.

Ουίλιαμ Μπλέικ

Δὸν Κιχώτης


Ἀτσάλινος καὶ σοβαρὸς ἀπάνω στ᾿ ἄλογό του
τὸ ἀχαμνό, τοῦ Θερβαντὲς ὁ ἥρωας περνάει,
καὶ πίσω του, τὸ στωικὸ γαϊδούρι του καβάλα
ὁ ἱπποκόμος του ὁ χοντρὸς ἀγάλια ἀκολουθάει.

Αἰῶνες ποὺ ξεκίνησε κι αἰῶνες ποὺ διαβαίνει
μὲ σφραγισμένα ἐπίσημα, ἑρμητικὰ τὰ χείλια
καὶ μὲ τὰ μάτια ἐκστατικά, τὸ χέρι στὸ κοντάρι,
πηγαίνοντας στὰ γαλανὰ τῆς Χίμαιρας βασίλεια...
Στὸ πέρασμά του ἀπ᾿ τοὺς πλατειοὺς τοῦ κόσμου δρόμους, ὅσοι
τὸν συντυχαίνουν, γιὰ τρελλὸ τὸν παίρνουν, τὸν κοιτᾶνε,
τὸν δείχνει ὁ ἕνας τοῦ ἀλλουνοῦ - κι εἰρωνικὰ γελᾶνε
Ὦ ποιητή! παρόμοια στὸ διάβα σου οἱ κοινοὶ
οἱ ἄνθρωποι χασκαρίζουνε. Ἄσε τους νὰ γελᾶνε:

οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶν μπροστὰ κι οἱ Σάντσοι ἀκολουθᾶνε!

Κώστας Ουράνης

Ο Κρισναμουρτι για την αγάπη


"Δεν αγαπιομαστε γιατι δεν γνωριζουμε πως να αγαπησουμε. Τι ειναι η αγαπη? Η λεξη ειναι τοσο πολυ φορτωμενη και διεφθαρμενη που αποφευγω να την χρησιμοποιω. Ολοι μιλανε για αγαπη-καθε περιοδικο και εφημεριδα και καθε ιεραποστολος μιλουν συνεχως για αγαπη. Αγαπω την πατριδα μου, αγαπω τον βασιλια, αγαπω καποιο βιβλιο, αγαπω το βουνο, αγαπω την απολαυση, αγαπω την γυναικα μου, αγαπω τον θεο. Ειναι η αγαπη μια ιδεα? Αν οντως ειναι, τοτε μπορει να καλλιεργηθει, θραφει, να περιβληθει με στοργη, να επιβληθει, να αλλαξει κατα το δοκουν."

"Επειδη δεν μπορουμε να λυσουμε αυτο το ανθρωπινο ζητημα καταφευγουμε σε αφαιρεσεις. Η αγαπη μπορει να ειναι η υστατη λυση σε ολες τις δυσκολιες του ανθρωπου, τα προβληματα και τις επωδυνες προσπαθειες, οποτε πως θα βρουμε τι ειναι η αγαπη? Απλως οριζοντας την? Η εκκλησια την ορισε με τον ενα τροπο, η κοινωνια με αλλο τροπο και υπαρχουν ενα σορο αποκκλισεις και διαστρεβλωσεις. Λατρευουμε καποιον, κοιμομαστε με καποιον, η ανταλλαγη συναισθηματων, η συντροφικοτητα- ειναι αυτο που λεμε αγαπη?"

"Μπορει η αγαπη να χωρισθει στην ιερη και την ανιερη, την ανθρωπινη και την θειικη, η απλα υπαρχει μονο μια αγαπη? Ειναι η αγαπη ενα πραγμα και οχι πολλα πραγματα? Αν πουμε "σε αγαπω" αυτο αποκλειει την αγαπη για καποιον αλλον? Ειναι η αγαπη προσωπικη η μη προσωπικη? Ηθικη η ανηθικη? Οικογενειακη η μη οικογενιακη? Αν αγαπας την ανθρωποτητα αγαπας και τον καθενα ξεχωριστα? Ειναι η αγαπη συναισθημα? Ειναι η αγαπη αισθημα? Ειναι η αγαπη απολαυση και επιθυμια? Ολες αυτες οι ερωτησεις δειχνουν, ετσι δεν ειναι, οτι εχουμε ιδεες για την αγαπη, ιδεες για το τι πρεπει να ειναι και τι δεν πρεπει να ειναι η αγαπη, εναν κανονα η κωδικα που εχει δημιουργησει η κοινωνια στην οποια ζουμε."

"Τωρα πως θα βρω τι ειναι αυτη η φλογα που λεμε αγαπη? Οχι πως να βρουμε εναν τροπο να την εκφρασουμε διαφορετικα αλλα να βρουμε την σημασια της. Πρωτα θα απορριψω ο,τι εχουν πει η εκκλησια, η κοινωνια, οι φιλοι και οι γονεις μου, καθε βιβλιο και ανθρωπος διοτι θελω να βρω μονος μου τι ειναι η αγαπη. Εδω ειναι ενα τεραστιο προβλημα που εμπεριεχει ολη την ανθρωποτητα, υπαρχουν χιλιαδες τροποι να την ορισεις και εγω εχω φυλακιστει σε καποιον τροπο να την οριζω. Για αυτο τον λογο δεν πρεπει να διωξω ολες τις τασεις και τις προκαταληψεις μου? Ειμαι μπερδεμενος, διαλυμενος απο τις δικες μου επιθυμιες οποτε λεω στον εαυτο μου "πρωτα καθαρισε το δικο σου μπερδεμα. Ισως να μπορεσουμε να δουμε τι ειναι αγαπη καταλαβαινοντας τι δεν ειναι."

"Το να ανηκεις σε καποιον, το να σε φροντιζει καποιος και να εξαρτασαι απο αυτον-σε ολο αυτο πρεπει να υπαρχει παντα αγχος, φοβος, ζηλεια, ενοχη, και οσο υπαρχει φοβος δεν μπορει να υπαρξει αγαπη. Ενα μυαλο γεματο πικρες δεν μπορει να καταλαβει τι ειναι αγαπη, αισθηματικοτητα και συναισθηματικοτητα δεν εχουν καμια σχεση με την αγαπη. Ετσι, η αγαπη δεν εχει σχεση με την επιθυμια και την απολαυση."

"Η αγαπη δεν ειναι προιον της σκεψης, η οποια με την σειρας της εινα προιον του παρελθοντος. Η σκεψη δεν μπορει να καλλιεργησει την αγαπη. Η αγαπη δεν περιοριζεται και δεσμευεται απο την ζηλεια, γιατι η ζηλεια ειναι το παρελθον. Η αγαπη ειναι το τωρα, το παρον. Δεν ειναι το "θα αγαπησω" ουτε το "αγαπησα". Οταν αγαπας δεν προκειται να ακολουθησεις κανεναν. Η αγαπη δεν υπακουει. Οταν αγαπας δεν υπαρχει ουτε σεβασμος ουτε ασεβεια. Δεν γνωριζετε τι θα πει να αγαπας αληθινα καποιον? Να αγαπας χωρις μισος, χωρις ζηλεια, χωρις θυμο, χωρις να θελετε να επηρεασετε το τι σκεφτεται η τι κανει ο αλλος, χωρις να καταδικαζετε, χωρις να συγκρινετε? Οταν υπαρχει αγαπη υπαρχει συγκριση? Οταν αγαπατε καποιον με ολη σας την καρδια, με ολο σας τον νου, με ολο σας το σωμα, με ολη σας την υπαρξη, υπαρχει συγκριση? Οταν αφηνεσαι ολοκληρωτικα στην αγαπη δεν υπαρχει ο αλλος.

"Αλλα αν θελετε ακομα να βρειτε (τι ειναι η αγαπη), θα δειτε οτι δεν ειναι φοβος, εξαρτηση, ζηλεια, η κτητικοτητα, η υπεθυνοτητα και το χρεος, η αυτολυπηση, η αγωνια του να μην αγαπηθεις. Λοιπον, αφου τα διωξετε ολα αυτα, οχι με την βια, αλλα ξεπλενοντας τα οπως η βροχη ξεπλενει την σκονη πολλων ημερων απο ενα φυλλο, τοτε ισως βρειτε αυτο το περιεργο λουλουδι που ο ανθρωπος αναζητα τοσο πολυ. Θα σας υπαγορεψει καποια εξουσια, καποια μεθοδος, καποιο συστημα πως να αγαπατε? Αν καποιος σας πει πως να αγαπατε τοτε αυτο δεν ειναι αγαπη. Γινεται να πειτε "θα εξασκησω την αγαπη. Θα κατσω κατω και θα το σκεφτω μερα με την ημερα. Θα εξασκησω τον εαυτο μου να ειναι καλος και ευγενικος και θα τον πιεσω να δινει προσοχη στους αλλους?"

"Η αγαπη ειναι κατι νεο, φρεσκο, ζωντανο. Δεν εχει χτες ουτε και αυριο. Ειναι περα απο το μαρτυριο της σκεψης. Μονο το αθωο μυαλο μπορει να καταλαβει τι ειναι η αγαπη, και το αθωο μυαλο μπορει να ζησει σε εναν κοσμο που δεν ειναι αθωος. Το να βρεις αυτο το καταπληκτικο πραγμα που ο ανθρωπος αναζητα αιωνια μεσα απο την θυσια, μεσω της λατρειας, μεσω των σχεσεων, μεσω του σεξ, μεσω καθε μορφης απολαυσης και πονου, ειναι δυνατο μονο οταν η σκεψη κατανοησει τον εαυτο της και να φτασει στο τελος της. Τοτε η αγαπη δεν εχει αντιθετο, τοτε η αγαπη δεν εχει συγκρουση."

Jiddu Krishnamurti

Οιωνοί της Αθωότητας


Για να δεις τον κόσμο σε ένα κόκκο άμμου
Και τον παράδεισο σε ένα αγριολούλουδο
Κράτησε το άπειρο στην παλάμη του χεριού σου
Και την αιωνιότητα σε μία ώρα.

Ένας κοκκινολαίμης πετρίτης σε κλουβί
Φέρνει όλο τον ουρανό σε οργή.

Ένας περιστερώνας γεμάτος περιστέρια
Φέρνει ρίγος σε όλες τις περιοχές της κόλασης
Ένα πεινασμένο σκυλί στην πύλη του αφεντικού
Προβλέπει την καταστροφή του κράτους.


Ένα άλογο που το κακομεταχειρίστηκαν στο δρόμο
Ζητά από τον ουρανό ανθρώπινο αίμα
Κάθε κραυγή ενός κυνηγημένου λαγού
Σχίζει μια ίνα από τον εγκέφαλο.

Μια σιταρήθρα τραυματισμένη στο φτερό
Ένα χερουβείμ σταματά να τραγουδά
Ένας ψαλιδισμένος κόκορας έτοιμος για μάχη
Φοβίζει τον ήλιο που ανατέλλει.

Κάθε λύκου και λιονταριού η κραυγή
Από την κόλαση εγείρει μια ανθρώπινη ψυχή.

Το άγριο ελάφι που περιπλανάται εδώ και εκεί
Εμποδίζει την φροντίδα της ανθρώπινης ψυχής
Το κακομεταχειρισμένο αρνί τρέφει την δημόσια διαμάχη
Και όμως συγχωρεί την λεπίδα του χασάπη.

Η νυχτερίδα που φευγαλέα πετά στο τέλος του απογεύματος
Άφησε το μυαλό που δεν θέλει να πιστέψει
Η κουκουβάγια που καλεί τη νύχτα
Μιλά στον τρόμο του άπιστου.

Αυτός που θα πληγώσει έναν τρυποφράχτη
Δεν θα αγαπηθεί ποτέ από άνθρωπο
Αυτός που στο βόδι θυμό προκάλεσε
Δεν θα αγαπηθεί ποτέ από γυναίκα.

Το αχαλίνωτο αγόρι που σκοτώνει τη μύγα
θα νιώσει την αγριότητα της αράχνης
Αυτός που βασανίζει το δαιμόνιο του σκαραβαίου
Υφαίνει κλήματα σε ατέλειωτη νύχτα.

Η κάμπια πάνω στο φύλλο
Σου επαναλαμβάνει τη θλίψη της μητέρας της
Μην σκοτώνεις ούτε το σκόρο, ούτε την πεταλούδα
Διότι η τελική κρίση πλησιάζει.

Αυτός που θα εκπαιδεύσει άλογο για πόλεμο
Δεν θα περάσει ποτέ το αντιδιαμετρικό εμπόδιο
Το σκύλο του ζητιάνου και τη γάτα της χήρας
Τάισε τα και θα παχύνεις.

Η σκνίπα που τραγουδά το τραγούδι του καλοκαιριού
Παίρνει δηλητήριο από τη γλώσσα του συκοφάντη
Το δηλητήριο του φιδιού και της σαλαμάνδρας
Είναι ο ιδρώτας του ποδιού της ζήλιας.

Το δηλητήριο της μέλισσας
Είναι η ζήλια του καλλιτέχνη.

Το ένδυμα του πρίγκηπα και τα κουρέλια του ζητιάνου
Είναι δηλητηριώδη μανιτάρια στα σακούλια του φιλάργυρου
Μια αλήθεια ειπωμένη με κακό σκοπό
Νικάει όλα τα ψέματα που μπορείς να επινοήσεις.

Είναι σωστό, έτσι έπρεπε να είναι
Ο άνθρωπος έγινε για την χαρά και την λύπη
Και όταν αυτό εμείς σωστά γνωρίζουμε
Τον κόσμο με ασφάλεια διασχίζουμε.

Χαρά και λύπη είναι τέλεια υφασμένα,
Μια ενδυμασία για τη θεϊκή ψυχή.
Κάτω από κάθε θλίψη και πεύκο
Τρέχει μια χαρά με μεταξωτό νήμα.

Το μωρό είναι κάτι περισσότερο από φασκιά
Σε όλα αυτά τα ανθρώπινα κράτη
Φτιάχτηκαν εργαλεία, και ανθρώπινα χέρια γεννήθηκαν
Κάθε αγρότης καταλαβαίνει.

Κάθε δάκρυ από κάθε μάτι
Γίνεται ένα μωρό στην αιωνιότητα.
Αυτό συλλαμβάνεται από τη λαμπρότητα του θηλυκού
Και επιστρέφει στη δική του απόλαυση.

Το βέλασμα, το αλύχτισμα, το μούγκρισμα και ο βρυχηθμός
Είναι κύματα που σκάνε στην ακτή του Ουρανού.

Το μωρό που κλαίει κάτω από την βέργα
Γράφει την εκδίκηση στα βασίλεια του θανάτου
Τα κουρέλια του ζητιάνου, κυματίζοντας στον αέρα,
Σχίζουν κουρελιάζοντας τους Ουρανούς.

Ο στρατιώτης, οπλισμένος με σπαθί και όπλο
Παραλυμένος χτυπά ο καλοκαιρινός ήλιος.
Το φαρδίνι του φτωχού αξίζει περισσότερο
Από όλο το χρυσό στις ακτές της Αφρικής.

Μισό φαρδίνι στυμμένο από τα χέρια του εργάτη
Θα αγοράσει και θα πουλήσει τις εκτάσεις του φιλάργυρου
Ή, αν προστατεύεται από ψηλά
Και αυτό ολόκληρο το έθνος πουλά και αγοράζει.

Αυτός που εμπαίζει την πίστη του βρέφους
Θα εμπαιχτεί σε μεγάλη ηλικία και στο θάνατο.
Αυτός που θα διδάξει το παιδί να αμφιβάλλει
Από το σάπιο τάφο ποτέ δεν θα ξεφύγει.

Αυτός που σέβεται την πίστη του βρέφους
Θριαμβεύει πάνω στην κόλαση και στο θάνατο.
Τα παιχνίδια του παιδιού και η λογική του γέροντα
Είναι οι καρποί των δύο εποχών.

Ο ερωτών, που κάθεται έτσι πονηρός,
Ποτέ δεν ξέρει πώς να απαντήσει.
Αυτός που απαντά με τα λόγια της αμφιβολίας
Σβήνει το φως της γνώσης.

Το ισχυρότερο δηλητήριο που έχουμε γνωρίσει
Προέρχονταν από το δάφνινο στέμμα του Καίσαρα.
Το τίποτα μπορεί να παραμορφώσει το ανθρώπινο γένος
Όπως το σιδερένιο στήριγμα της πανοπλίας.

Όταν ο χρυσός και οι πολύτιμοι λίθοι κοσμούν το άροτρο,
Η ζήλια θα προσκυνήσει τις ειρηνικές τέχνες.
Ένα αίνιγμα, ή η κραυγή του τριζονιού,
Είναι μια ταιριαστή απάντηση στην αμφιβολία.

Η ίντσα του μυρμηγκιού και το μίλι του αετού
Κάνει την ανάπηρη φιλοσοφία να χαμογελάσει.
Αυτός που αμφιβάλλει από αυτό που βλέπει
Ποτέ δεν θα πιστέψει, κάνε αυτό που σ' ευχαριστεί.

Αν ο ήλιος και το φεγγάρι αμφέβαλλαν
Αμέσως θα έσβηναν.
Το να έχεις πάθος μπορεί να σου κάνει καλό,
Αλλά δεν υπάρχει καλό αν το πάθος είναι μέσα σου.

Η πόρνη και χαρτοπαίκτης, από το κράτος
Αδειοδοτημένοι, οικοδομούν τις τύχες του έθνους.
Η κραυγή της πόρνης από δρόμο σε δρόμο
Θα υφάνει το σάβανο της παλιάς Αγγλίας.

Η κραυγή του νικητή, η κατάρα του ηττημένου,
Χορεύουν μπροστά από την νεκροφόρα της νεκρής Αγγλίας.

Κάθε νύχτα και κάθε αυγή
Μερικοί στη μιζέρια γεννιούνται,
Κάθε αυγή και κάθε νύχτα
Μερικοί γεννιούνται σε γλυκιά απόλαυση.

Μερικοί γεννιούνται σε γλυκιά απόλαυση,
Μερικοί γεννιούνται στην ατελείωτη νύχτα.

Οδηγούμαστε στο να πιστεύουμε ένα ψέμα
Όταν βλέπουμε όχι με το μάτι,
Το οποίο γεννήθηκε σε μια νύχτα για να χαθεί σε μια νύχτα,
Όταν η ψυχή κοιμόταν στις ακτίνες του φωτός.

Ο Θεός φαίνεται, και ο Θεός είναι φως,
Σε αυτές τις φτωχές ψυχές που κατοικούν στην νύχτα.
Μόνο η ανθρώπινη μορφή φανερώνεται,
Σ' αυτούς που κατοικούν στα βασίλεια της ημέρας.

William Blake

Η δύναμη της προσευχής με συναίσθημα


Όταν προσευχόμαστε για να συμβεί κάτι που επιθυμούμε, αυτό το κάτι δεν θα συμβεί ποτέ. Γιατί την στιγμή που προσεύχεσαι για να συμβεί κάτι, απλά αναγνωρίζεις ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει. Έτσι ασυνείδητα ενδυναμώνουμε τις συνθήκες που θέλουμε να αλλάξουμε. Όταν δίνουμε ενέργεια συναισθηματική σ’ αυτό που υπάρχει, το διατηρώ.,,,
Όταν όμως δίνω ενέργεια σ’ αυτό που είναι έτοιμο να έρθει, συμμετέχω στην δημιουργία αυτού. Ενεργώ ωσάν να το έχω ήδη λάβει. Ενεργοποιώ το συναίσθημα της Χαράς και της Ευγνωμοσύνης!

Braden Gregg

Απο τις σημειώσεις ενός Master Teacher


Την πιο σκοτεινή νύχτα της ψυχής σου…
Μέσα στην σκοτεινή ερημιά της Γεθσημανής σου.
Όταν όλοι οι μαθητές σου κοιμούνται ακόμη.
Όταν ο Θεός σου κωφεύει στην έκκλησή σου
Να αφαιρεθεί από σένα το πικρό ποτήρι.

Όταν η τελευταία σου απελπισμένη ερώτηση
Να μάθεις «γιατί ο Θεός σε εγκατέλειψε»
Ηχεί μέσα σε ένα άδειο Σύμπαν -
Εκείνη την στιγμή η ώρα της αφύπνισής σου βρίσκεται πολύ κοντά.
Με το προσωπικό σου πάθος κτίζεις το δράμα της ανάστασης.

Αλλά τώρα υπάρχει μια διαφορά!Αυτή την φορά εσύ είσαι ο κεντρικός χαρακτήρας.
Αυτή την φορά επιτέλους παίζεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο
Εκπληρώνοντας το νόμο καθώς προχωράς,
Αφήνοντας το σημάδι σου πάνω σε κάθε ορόσημο της διαδρομής
Με την θεραπευτική σου χάρη,
Διασχίζεις τα επτά μίλια
Από την Βηθλεέμ προς την Γεθσημανή
Και συναντάς τον κρανίου τόπο.

Το σενάριο το γνωρίζεις καλά γιατί
έχεις παίξει όλους τους χαρακτήρες.

Ήσουν ο στρατιώτης που έριξε τα ζάρια και αυτός με την λόγχη.
Στην μια σκηνή φώναζες «Ωσαννά, Ωσαννά» και στην άλλη «Τον Βαραββά, σώστε τον Βαραββά».
Αρνήθηκες τρεις φορές μαζί με τον Πέτρο,
Συνωμότησες όπως ο Ιούδας, και αμφέβαλλες σαν τον Θωμά.
Βρήκες την όρασή σου όταν ήσουν ο τυφλός,
Και όταν ήσουν ο κουτσός περπάτησες.
Ως λεπρός θεραπεύτηκαν οι πληγές σου.
Ως Νικόδημος προβληματίστηκες
Προσποιήθηκες ως Πιλάτος
και ως Λάζαρος
Βγήκες έξω στο κάλεσμά Του.

Και τώρα πλησιάζοντας,
Έπαιξες την ευγενική παρθένο
Και αναλογίστηκες την γέννησή Του μέσα στην καρδιά σου

Στο τέλος αποκόπτεσαι
μια τρομερή στιγμή
Από το τελευταίο ίχνος θωράκισης από την Αλήθεια.

Τώρα φωνάζεις τον Θεό, τώρα επιτέλους Τον καλείς,
Με την θριαμβευτική κραυγή της παράδοσης….

Πατέρα, στα Χέρια Σου παραδίδω ολόκληρο τον εαυτό μου. Τετέλεσται. Τελείωσε για πάντα.

Επάνω, επάνω ανυψώνεσαι, μακριά από τον τάφο που είναι η γη,
Εμποτισμένος με φως πλήρωσης.
Τώρα το πέπλο του ναού σου σκίζεται
Και η εκθαμβωτική ομορφιά του Υιού του Θεού
Αποκαλύπτεται θεαματικά.
Και τώρα η πιο συναρπαστική, θεσπέσια, θαυμάσια έκπληξη από τότε που έγινε
Ο χρόνος….

Είσαι ακόμα εσύ!

Το μόνο που έγινε είναι ότι
Ξύπνησες από ένα τρομακτικό όνειρο
Καταστροφής και θανάτου.
Η γη τελείωσε, έφυγε και ποτέ δεν υπήρξε
Βρίσκεσαι σπίτι σου στον παράδεισο από όπου δεν έφυγες ποτέ .
Και κάθε σκέψη αγάπης που είχες ποτέ
Όσο ονειρευόσουν, είναι μαζί σου ακόμα
Μαζί με όλες τις άλλες αιώνιες δημιουργίες σου.

Όταν τα φίδια διαπραγματευτούν το δικαίωμά τους να έρπουν


Όταν τα φίδια διαπραγματευτούν το δικαίωμά τους να έρπουν

και ο ήλιος απεργήσει για να κερδίσει έναν μισθό της προκοπής—

όταν τ’ αγκάθια ατενίσουν έντρομα τα τριαντάφυλλά τους

και τα ουράνια τόξα εξασφαλίσουν τα γερατειά τους


όταν καμια τσίχλα τη νέα σελήνη δεν θα μπορεί να τραγουδήσει

αν όλα τα νυχτοπούλια δεν εγκρίνουν τη φωνή της

—και κάθε κύμα υπογράψει στη γραμμή του ορίζοντα

αλλιώς ένας ωκεανός θα πρέπει να στερέψει


όταν η βελανιδιά ζητήσει άδεια από τη σημύδα

για να κάνει ένα βελανίδι—οι κοιλάδες κατηγορήσουν

τα βουνά πως τις σκιάζουν με το ύψος τους—και ο μάρτης

καταγγείλει τον απρίλη ως δολιοφθορέα


τότε θα πιστέψουμε σε κείνη την αδιανόητη

μη ζωώδη ανθρωπότητα (και όχι πριν)

e.e. cummings (μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός)

Λόγια ενός ανθρώπου πέρα από τις λέξεις


Το να μη μιλάς δεν είναι σιωπή. Εσύ μπορεί να μην μιλάς, μπορεί να μην έχεις ξεστομίσει τίποτα, μέσα σου όμως τρέχουν χίλιες δυο σκέψεις. Υπάρχει μια συνεχής ροή σκέψεων μέρα – νύχτα.

Χρειάζεται να θυμάσαι ότι η παρατήρηση δεν είναι ούτε τέχνη ούτε τεχνική. Όχι, είναι απλώς ένα κόλπο. Το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι, είναι να μην πνιγείς στο ποτάμι που κυλάει μέσα σου. Και πως πνίγεσαι εκεί μέσα;

Αν γίνεις με οποιοδήποτε τρόπο ενεργός, τότε πνίγεσαι. Μένε αδρανής, παθητικός, χωρίς να κάνεις τίποτα, έχοντας όμως εγρήγορση. Αν περνάει κάποια σκέψη -είτε καλή είτε κακή – εσύ μην σκοτίζεσαι. Εσύ απλώς να παρατηρείς, χωρίς να αξιολογείς, χωρίς να επικρίνεις, γιατί οτιδήποτε κάνεις εσύ, είναι δράση.

Δεν είναι δική σου υπόθεση.

Αν περνάει απληστία, άφησέ την να περάσει.

Αν περνάει θυμός, άφησέ τον να περάσει.

Ποιός είσαι εσύ για να παρεμβαίνεις;

Γιατί ταυτίζεσαι τόσο πολύ με το νου σου;

Γιατί αρχίζεις να σκέφτεσαι, “είμαι άπληστος”, “είμαι θυμωμένος”;

Απλώς πέρασε μια σκέψη θυμού.

‘Αφησέ την να περάσει.

Εσύ απλώς παρατήρησε.

Άλλο το να βλέπεις και άλλο το να σκέφτεσαι.

Ο ήλιος ανατέλλει.

Αν αρχίσεις να κάνεις σκέψεις σχετικά με την ανατολή, τότε χάνεις την ανατολή, γιατί ενόσω τη σκέφτεσαι, τόσο απομακρύνεσαι από αυτήν. Με τη σκέψη μπορείς να πας μίλια μακριά και η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο. Η σκέψη γίνεται ένα πέπλο πάνω στα μάτια. Βάζει τα δικά της χρώματα, δικές της ιδέες πάνω στην πραγματικότητα. Δεν επιτρέπει στην πραγματικότητα να σε πλησιάσει. Επιβάλλει τον εαυτό της πάνω στην πραγματικότητα. Με το να σκέφτεσαι, αποκλίνεις από την πραγματικότητα. Το να βλέπεις είναι μια τελείως διαφορετική διαδικασία. Είναι παράγωγο του διαλογισμού.

Όταν εσύ είσαι σιωπηλός, η αλήθεια βρίσκεται εκεί, σε όλη της την έκταση, σε όλο της το μεγαλείο. Κι όταν εσύ δεν είσαι σιωπηλός, η αλήθεια είναι απούσα.

OSHO

Προσπαθεί ο άνθρωπος να γίνει ένα με τους άλλους ανθρώπους κι αποτυγχάνει διαρκώς. Ας πάρουμε την αγάπη: οι άνθρωποι θέλουμε να αγαπηθούμε. Θέλουμε όμως να αγαπηθούμε από συγκεκριμένους ανθρώπους, και με συγκεκριμένο τρόπο.
Ένα λουλούδι ανθίζει δίχως να ενδιαφέρεται αν είμαστε εκεί για να το κοιτάξουμε, η δική μας όμως δίψα για αγάπη δεν λειτουργεί έτσι. 

Αυτή όμως η ανάγκη μας για αγάπη είναι ο καθοριστικός παράγοντας που τελικά εμποδίζει την αγάπη να έρθει στη ζωή μας: όταν είμαστε τόσο απασχολημένοι με την ανάγκη μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, η αγάπη δεν χωρά. Η ανάγκη έχει πάρει τη θέση της. Δεν μπορούμε να γίνουμε ένα με έναν άνθρωπο, τον οποίο έχουμε στο μυαλό μας πλημμυρήσει με τους φόβους, τις ελπίδες, τις προσδοκίες μας.

Το ίδιο συμβαίνει και με την άλλη μας μεγάλη ανάγκη, την ανάγκη για ασφάλεια. Ο νους μας απαιτεί ασφάλεια για να μπορέσει να δουλέψει. Την αναζητά στα χρήματα, σε μια ιδέα ή στους άλλους ανθρώπους. Αν δεν έχει αυτά τα πράγματα, η αντίδραση του είναι ο φόβος. Μια και τα πράγματα στα οποία βασιζόμαστε μας απογοητεύουν, ο φόβος γίνεται μόνιμος σύντροφός μας.

Πολύ συχνά, προκειμένου να βρούμε ασφάλεια και αγάπη, στρεφόμαστε στην πνευματική αναζήτηση ή στη θρησκεία. Τόσο η λέξη θρησκεία όσο και η λέξη γιόγκα σημαίνουν ενώνω, συνδέω. Αυτό που επιχειρούν είναι να συνδέσουν το λογικό με το πνευματικό (την αγάπη, την συμπόνια) και το σωματικό.

Αυτή η αντιμετώπιση, όμως υπονοεί πρώτα απ’ όλα πως αυτά τα τρία είναι ξεχωριστά και πως πρέπει να ασκήσουμε κάποιου είδους έλεγχο για να τα φέρουμε μαζί. Και η διάσπαση συνεχίζεται: υπάρχουμε εμείς που ελέγχουμε κι αυτό που πρέπει να ελέγξουμε.
Αν, όμως, η απάντηση δεν βρίσκεται εκεί, τότε που βρίσκεται; Ας σταθούμε ξανά στην άκρη του φουσκωμένου ποταμού.

Η λύση είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε. Όσο αγωνιζόμαστε να μην είμαστε μόνοι ή όσο προσπαθούμε να αγαπηθούμε, τόσο απομακρύνεται από μας η πιθανότητα της ευτυχίας: όσο προσπαθούμε δεν μπορούμε απλά να είμαστε – η μόνη κατάσταση στην οποία η αγάπη είναι δυνατή.
Ταυτόχρονα, όσο αγωνιζόμαστε να βρούμε ασφάλεια, τόσο βάζουμε στη ζωή μας τη σύγχυση, και η σύγχυση προκαλεί το φόβο που καταστρέφει τη δυνατότητά μας να νιώσουμε ασφαλείς.
Αντίστοιχα με την ευχαρίστηση: όταν παρεμβαίνει η σκέψη, η ευχαρίστηση παύει να είναι αγνή, γιατί αμέσως επιθυμούμε να την επαναλάβουμε.

Ο άνθρωπος για να γίνει ευτυχισμένος πρέπει να αφεθεί σε αυτά τα τρία συναισθήματα – την αγάπη, την ασφάλεια και την ευχαρίστηση – χωρίς να προσπαθεί να τα προσελκύσει και χωρίς να φοβάται ποτέ ότι θα τα χάσει.

Τζίντου Κρισναμούρτι